Naar de westoever van Loch Lomond
Voor deze etappe van de HHW moet er eerst een ferry genomen worden vanaf het hotel naar de westoever van Loch Lomond. Ik ben er al redelijk vroeg, want ik moet nog eerst ontbijten, maar de twee Denen zijn ook al van de partij. Ook zij nemen de ferry, maar zullen dan de bus nemen. Het weer valt goed mee, dus ik heb er goede hoop op dat het een mooie dag zal worden

Ben Vorlich vanaf Inversnaid (Foto: Ron Bloksma ©)

Ben Vorlich
Na een korte vaart met de Bridge of Orchy, start ik mijn route richting krachtcentrale waar ik aan de klim begin over een asfaltweggetje. Na drie kwartier kom ik de radiomast tegen waar de klim verder gaat op ongebaand terrein.

Ik vind niet direkt de tunnel, maar ze staat een honderd meter verder van de haarspeldbocht. Het was eventjes zoeken waarlangs ik nu naar boven moest, maar uiteindelijk had ik het toch gevonden (moeilijk te vergissen). Het is redelijk steil, maar heel vlot te doen, doordat er precies een soort natuurlijke trap is. Al gauw kom ik aan het U-vormig gat, waar ik al van een prachtig uitzicht kan genieten. Vanaf hier moet je in westelijke richting klimmen en zijn de ‘trappen’ verdwenen, maar het is nog altijd goed te doen en het is eigenlijk een aangename klim.

Loch Lomond vanaf Ben Vorlich (Foto: Fred Schoeters ©)

De top
De klim tot de rug is toch wel langer dan verwacht en het is dan tijd voor een korte lunch als ik er aankom. Vanaf hier kan je beneden ook al Loch Sloy zien liggen. Dit zal voor het grootste stuk niet zichtbaar zijn vanaf de kam. Wanneer ik aan het opruimen ben, komen er nog drie Duitsers naar boven. Zij gaan niet naar de top, maar doen een kleine dagwandeling en keren terug naar beneden. Ik zet mijn tocht voort over de rug richting de top. Omdat er geen duidelijk pad is, is het soms uitkijken dat ik niet te veel afzak. Volgens het boek is het ook het gemakkelijkste dat je zo dicht bij de kam blijft. De route op de kam duurt aanvankelijk ook langer dan ik had gedacht, maar na een kleine twee uur wandelen, komt de top in zicht. Eerst de meest zuidelijke top, waar een ‘trig point’ staat, een tweehonderd meter verder is de echte top aangeduid door de typische steenhoop. Eindelijk heb ik mijn eerste Munro behaald. Van hier zijn de uitzichten echt wel schitterend en ik kan tot ver rondom mij vele toppen zien liggen.

Afdaling
Om af te dalen, moet je eerst over de graat verder naar de noordelijke top en van hieruit moet je afdalen richting het gat tussen de twee bossen.

Lochan Srath Dubh-uisge & Beinn Damhain vanaf Ben Vorlich (Foto: Fred Schoeters ©)

Hier is geen pad en het beste is om redelijk links te houden zodat je niet teveel problemen hebt met de rotsblokken. Het is tevens een vermoeiende afdaling doordat in het begin heel veel bulten in het gras waren. Er was ook nog van dat lang en gedroogd gras, waardoor je niet zag waar je je voeten zet, met gevolg dat je soms je voeten omslaagt. In de helft van de afdaling is het weeral nat en modderig, zodat het tempo weeral laag lag.

Beneden aangekomen zie je een soort kanaal, maar hier en daar kan je door een soort brugje oversteken en via een klein weggetje kom je aan het gat tussen de bossen. Volgens het boek is het beste dat je langs de rechterkant van het gat langs het hek klimt. Dit is een niet te onderschatten en een venijnige klim op modderige ondergrond! Ik was dan ook blij dat ik boven ben aangekomen. Boven moet je verder in de richting het noordoosten tot je een tweede loch tegenkomt. Al snel zie je het liggen, maar je zal blij zijn als je er effectief aankomt. Dit is toch nog een uurtje stappen, omdat het tempo zeer laag ligt. Als je er voorbij bent, zou je het beste in het midden van de rivier links en het hek rechts moeten stappen. Ik zat blijkbaar te veel rechts, want ik zie na een tijdje ineens de brug links waar ik over moet. Normaal is ervoor nog een klein schaapweggetje of zo wat het stappen zou vergemakkelijken. Deze weg moet je een tijdje volgen totdat het begint te klimmen. Hier moet je dan verder afdalen door het veld, een beetje in de richting van de rivier, maar ook een beetje parallel hieraan. Het is eigenlijk redelijk vanzelfsprekend en verder beneden zie je iets of wat kleine paadjes van plat gras trekt

Als je dan bijna helemaal beneden bent, moet je heel dicht naast de prikkeldraad lopen. Helemaal beneden moet je dan over een ander hek klimmen om aan de tunnel te geraken. Hier heb je dan een soort 4x4 track dat je naar de achterkant van de Stagger Inn brengt. Hier stond ook nog een groot stalen hek waar je moet over klimmen en dat mij ook tevens het gevoel gaf dat ik op privaat terrein was (tenzij ik het poortje niet heb gezien?).

Inverarnan
Wat je zeker niet mag vergeten, is een kijkje te nemen in Drovers Inn aan de overkant. Ik begeef mij wat later naar de eerste camping van de trip, waar ik kan uitblazen van de zware dag die mij toch een dikke negen uur heeft gekost. Achteraf (wanneer ik thuis ben) bereken ik dat ik eigenlijk veel tijd heb verloren in de afdaling en het slechte terrein. De beklimming tot de top kostte mij iets minder dan vijf uur.

Doordat deze dag zolang heeft geduurd, besluit ik om de volgende dag spijtig genoeg de WHW te volgen. Volgens het boek zou deze dag negeneneenhalf uur duren, maar ik berekende dat dat voor mij al gauw dertien uur zou kunnen worden. Ik denk dat dat teveel van het goede zou zijn. Later zou ik Ian ontmoeten die een vergelijkbare rugzak had en een zelfde tempo heeft en hij heeft er veertien uur over gedaan!

Naar het volgende deel: Dag 4: Inverarnan - Tyndrum (WHW)...