Over de WHW
Het is een heel rustige aanloop van in totaal negen kilometer vooraleer we aan de klim beginnen. De eerste zes kilometer volgt de HHW de WHW.

Op weg naar Beinn Dorain
De Beinn Dorain staat de hele tijd ontzagwekkend voor ons. Wanneer de WHW via een bruggetje de Allt Kinglass oversteekt, slagen wij rechts af en zetten koers richting startplaats voor de klim. Na een tiental minuutjes komen we nog een knappe viaduct van de trein tegen. Na nog eens een dikke tien minuutjes zouden we een aangeplant bosje moeten tegenkomen. Onze verontwaardiging was groot wanneer we zagen dat het was omgekapt. Na checken op de kaart blijkt dat we toch juist zaten en proberen de rivier over te stek, wat geen sinecure was. We beginnen aan de klim en verassend genoeg klim ik sneller en dan Willem met zijn dagrugzak. Na een tijdje ben ik aan de top van het bosje aangekomen en wacht ik op Willem. Hier is ook nog een mogelijkheid om de bussen te vullen.

Door de flank
We zoeken waar we ongeveer naartoe moeten en het is eerder richting het noordwesten dan noord. We vertrekken weer aan de verdere klim en het boek heeft gelijk dat het de ‘kuitspieren doet zingen en de longen doet werken’, maar het is heel duidelijk naar waar we eigenlijk moeten en de klim zelf is ook heel gemakkelijk, maar steil.

Na een tijdje klimmen kom je onder de kam op een soort plateautje aan waar ik even pauzeer geniet van het uitzicht.

Onder mij zie ik Willem aankomen en nog verder zie ik Ian aankomen.

Op de topgraat
Na een korte rustpauze vertrekken we met ons drieën richting top. Eerst moeten we over een veld met rotsen. Hierna komen we aan op de graat van de Meall Garbh en de Beinn Dorain waar een duidelijk pad loopt in de richting van de top. We denken dat we er zijn, maar we komen eerst de valse top tegen. We laten onze rugzakken achter en gaan naar de echte top die tweehonderd meter verder ligt.

Na de nodige foto’s keren we terug naar de rugzakken en zakken verder af naar de col over een duidelijk pad.

Beinn an Dothaidh
We beginnen aan de klim van de Beinn an Dothaidh. Na twee minuten klimmen, verstoppen we onze rugzakken achter rotsen en klimmen door naar de tweede top van de dag. We merken op dat het echt een luxe is en ons tempo wordt stevig de hoogte ingejaagd. Het eerste stuk is plezant klimmen over een duidelijk pad. Het laatste stuk is het pad ineens verdwenen en zien we de rug waar we naartoe moeten gaan. Spijtig genoeg is er de hatelijke, drassige ondergrond er weer. Willem zit er zelfs tot zijn enkels in.

Na een tijdje bereiken we de kam en gaan we verder richting top. We bereiken uiteindelijk de eerste top. We moeten de kaart checken, want er zijn drie toppen die allemaal bijna even hoog zijn. Uiteindelijk zien we dat we op de top juiste staan, maar we willen zo snel mogelijk terug naar beneden omdat er een ijzige wind staat.

Om het drassige stuk te vermijden, proberen we via de graat af te dalen, maar het is opletten geblazen dat we op de juiste weg uitkomen om onze rugzakken op te pikken. Deze gevonden, kunnen we aan de afdaling richting Bridge of Orchy beginnen. Het is hier nog goed concentreren met onze zware rugzak want het is zo’n typisch bergweggetje vol met losse grind en het is dus regelmatig schuiven.

Afdalen naar Bridge of Orchy
Na een tijdje afdalen zijn we redelijk moe aangekomen in Bridge of Orchy, maar we moeten nog verder naar Inveroran. Wat we niet wisten (en ook niet gecheckt op de kaart): hiervoor moet er nog een heuvel over en voor op het einde van de dag is dat toch wel een venijnige. Tot grote verbazing van Willem en Ian slaag ik er nog in om een serieus stevig tempo uit mijn benen te sleuren.

Moe en voldaan komen we elf uur na de start van ’s morgens aan op de bivakplaats in Inveroran. Het was ongeveer tien uur stappen tot Bridge of Orchy met een heel rustig tempo in het begin. Nog maar eens merken we dat het boek heel optimistisch was met de tijd. Ik zou zeggen dat het op negen uur te doen is en de route is zeer duidelijk (in goede weersomstandigheden).

Naar het volgende deel: Dag 6: Inveroran - Kingshouse (WHW)...