Vreemde voettocht
In 2002 heb ik een vreemde voettocht geleid voor de NKBV. In 2001 ging de door mij geplande reis helaas niet door. Vanwege de MKZ-crisis waren er te weinig inschrijvingen. Dit jaar waren er voldoende mensen, die koude, mist, regen en steekvliegjes aandurfden. Het tochtprofiel:

Een pittige kampeertrektocht door één van de ruigste delen van West-Europa. We lopen één lange trekking van zeven dagen. De dagtrajecten duren 6 tot 8 uur met een maximale stijging van 800 tot 1000 meter. Voor deze tocht is bergwandelervaring met bepakking noodzakelijk. Want de rugzakken zullen 14 tot 20 kilo wegen. We lopen gedeeltelijk over paden, maar de beklimmingen doen dwars door het terrein.

Hier volgt het verslag.

Cairngorms 2002
De VVT-groep van zes deelnemers en één tochtleider verzamelde op maandagmiddag 19 augustus voor het Centraal Station in Amsterdam. De reis vanuit IJmuiden met de ferry is een heuse luxe cruise. De volgende ochtend meerde de Queen of Scandinavia aan in Newcastle. Met de trein reisden we langs de kust naar Edinburgh en daar overstappen op de trein naar Blair Athol. De tweede overnachting was op een luxe camping. ’s Avonds uit eten in de pub en proeven aan van de lokale whisky

Op stap
Woensdagochtend was het voorbij met de luxe. Met volle bepakking lopen door Glen Tilt. Het is een diep in de groene bergen ingesneden dal. Het water dat hier stroomt is zo bruin als whisky. De eerste overnachting in de Schotse wildernis werd uiteraard gecomplementeerd met kleine steekvliegjes, de midges. Tijdens het eten moesten de netjes over het hoofd.

Op de tweede loopdag moest ik overleggen met de beheerder van het landgoed. Juist daar waar wij wilden doorsteken, ging hij met een gezelschap jagen. Veel zullen ze niet geschoten hebben, want we zagen alle Schotse sneeuwhoenders -de Famous Grouse- voor onze voeten wegschieten. Onderweg hebben we ook veel herten en hazen gezien. Helaas hadden we geen oog voor de bagage, want één van de deelnemers verloor mijn tentstokken. Die nacht moesten we dan ook iets inschikken. Maar de avond zelf, werden we beloond met een schitterende zonsondergang en vier prachtige regenbogen

De vrijdag begon met echt Schots weer; mist en druilerige regen. Geheel doorweekt kwamen we op de camping in Braemar aan. Eén deelnemer had zo’n last van zijn voeten en verkoos om te stoppen en naar huis te gaan. We namen afscheid door uit eten te gaan in de plaatselijke en gezellige pub.

Zaterdag bracht prachtig weer. De kleiner geworden groep wandelaars trok nu de Cairngorms in. ’s Avonds werden de tenten werden opgezet bij Corrour Bothy. Alleen in het vervuilde hutje waren wij als kampeerders veilig voor de miljoenen steekvliegjes.

De zondag werd een ware topdag. Een dagtocht waarbij de gehele groep verschillende Munro’s beklom; The Devil’s Point (1004 m.), Cairn Toul (1140 m.), The Angel’s Peak (1258 m.). Het was een bijzonder mooie zomerdag en we waren dan ook niet de enigen in deze bergen. Menige Schot kon de lijst met behaalde toppen ruim aanvullen.

Maandag door de indrukwekkende pas Lairig Gru. De midges zorgden ervoor, dat de pauzes erg kort bleven. De lunch was aan de late kant, maar wel op een fantastische plek aan de beek zonder vliegjes.

De laatste loopdag ging door de eeuwenoude bossen van Rothiemurchus Forest. Onverbiddelijk kwam het einde van de tocht in zicht en werd Aviemore bereikt.

Home not sweet home
Die woensdagochtend voor niets vroeg opgestaan, want de trein kwam niet; ‘poor old train could not make the hills’. Zodoende gingen we met de bus terug naar Edinburgh.

Na een goede overtocht weer in Nederland. Ieder nam uitgebeid afscheid in Amsterdam. Tot slot werd de reünie bevestigd.

In ieder geval komt Schotland binnenkort weer in het Vreemde Voettochten reisprogramma van de NKBV. Want over een paar jaar wil ik beslist weer genieten van een trektocht door de Schotse Hooglanden.