Bergsport in Schotland
De auto reed al uren. Aan het eind van de vrijdagmiddag waren we vertrokken uit Aberdeen. Nu kwam het eindpunt spoedig naderbij. Om ons heen de donkere gedaanten van Munros en bijna-Munros boven de verlaten weg. Het was een koude nacht in het begin van februari. De afgelopen dagen had het gesneeuwd. Niet veel, maar net genoeg voor de Schotten om hun ski’s uit de kast te pakken en de schaarse pistes in de Hooglanden op te zoeken. Wij gingen niet om te skiën. Met een kleine delegatie van de bergsportclub Lairig van University of Aberdeen, waar ik destijds studeerde, waren wij op weg naar Glen Coe om te wandelen en te klimmen. Zoals we bijna elk weekend deden. Met de Hooglanden in de achtertuin is het moeilijk thuiszitten.

Van die gekke Schotten heb ik geleerd dat het goed is om ’s ochtends dikke havermoutpap te eten, zodat je de berg op kunt rennen. Tempo maken blijft een nationale liefhebberij. En dat je op de berg graag een kop hete thee uit een thermos drinkt om de kou te verdrijven. Dus die thermos gaat ook mee in de rugzak! En dat er bovendien helemaal geen pad hoeft te zijn om een geweldige wandeling te maken, als je maar je kompas en hoogtemeter bij je hebt, en grofweg weet waar je heen wilt.

Glen of the Weeping
Glen Coe, the Glen of the Weeping, gelegen in het hart van de Schotse Hooglanden, is wellicht een van de beroemdste glens. Het dankt zijn roem niet alleen aan de slachtpartij in 1692, toen de clan van de Campbells een aanval deed op de clan van de MacDonalds (waarbij vele MacDonalds werden gedood en anderen op de vlucht voor de Campbells in een dagenlange sneeuwstorm het leven lieten), maar ook aan de bergen die deze glen omsluiten, waaronder de Drie Zusters van Glen Coe.

Black Rock Cottage met op de achtergrond de Buachaille Etive Mor

Black Rock Cottage
De koplampen van de auto schenen nu op een witte schim in het overigens lege, donkere landschap. De contouren van een huisje tekenden zich alras af. Op enige afstand van het Kingshouse Hotel bevindt zich Black Rock Cottage, eigendom van de Ladies Scottish Climbing Club en ons onderkomen voor het weekend. Gelegen aan de voet van Stob Dearg en Buachaille Etive Mor vormt Black Rock Cottage een perfecte uitvalsbasis voor wandelingen en beklimmingen in de omgeving. De cottage is van binnen met donker hout betimmerd en beschikt over een woonkamer met open haard (gestookt op kolen), een keuken en een buitentoilet. Water moet uit de beek worden gehaald. Op zolder staan tien eenvoudige bedden. Het dak wordt met hangende stenen op zijn plaats gehouden, geen overbodige luxe in deze winderige omstreken. De witgepleisterde buitenmuren fungeren als baken in het landschap. Kleine ramen bieden uitzicht op het ruige, moerassige land in de brede vallei en geknobbelde bergen rondom.

De volgende ochtend klapperde het zolderraampje vervaarlijk in de wind. Het beloofde een grijze dag te worden. Dat weekend zou de lucht er niet blauwer op worden. Sneeuw bleef vallen. Gewapend met pickel en stijgijzers gingen we desondanks op pad. De arctische omstandigheden en de gierende wind maakten onze tocht op zaterdag tot een ware beproeving. Mijn broek scheurde op een strategische plaats toen ik met één been door de sneeuw zakte. De chocolade in mijn zak was bevroren. De top hebben we die dag niet gehaald. De open haard van Black Rock Cottage bleek beter gezelschap te bieden. In mijn geestesoog beklijft de herinnering aan een tocht vol ontberingen, gedurende welke ik een blik wierp in de spiegel van mijn kompas. Op de berg, temidden van ruig landschap met Black Rock Cottage in het dal ver beneden zag ik een gelukkig mens. Mag ik me aansluiten bij Robert Burns (1759-1796), die reeds enkele eeuwen geleden schreef:

	'Farewell to the Highlands, farewell to the North'
	'The birth-place of valour, the country of worth'
	'Wherever I wander, wherever I rove,'
	'The hills of the Highlands for ever I love.'

(uit: My heart's in the Highlands)

Renske Mackor