Beinn a'Chaorainn
Maandag regent en stormt het. In de zomer zouden we de hut niet uitgekomen zijn, maar in Schotland gelden andere wetten. De groep waarmee ik de komende dagen klim bestaat uit Alan, onze gids, Charles Moreton, een Engels historicus uit Cambridge en Pieter van Tongeren, student uit Nederland. Met z’n vieren gaan we naar Beninn a Chaorainn, een bergtop op 1049 meter ongeveer 30 kilometer ten noordoosten van Fort William. Wij bereiken de top langs de noordwestgraat. Deze ridge, met een 2e-graadswaardering, is betrekkelijk eenvoudig. Het is een route door gemengd terrein, sneeuw en rots. Wat het lastig maakt is de zeer krachtige storm, die mij verschillende keren uit balans brengt. Je bent soms geneigd om je pickel in de sneeuw te drukken en er bovenop te gaan liggen. Later in de week waait een van Pieters overhandschoenen, die hij even naast zijn rugzak had gelegd een gully (couloir) in. Altijd reservehandschoen meenemen.

Een ander kenmerkend fenomeen voor Schotland is de mist. Alan wil dat we uitzoeken hoeveel stappen we doen over honderd meter. Dus gewoon uitproberen langs het 50 meter touw. Ik vind dat een beetje een simplistische oefening. Voordat we de graat op gaan, wil Alan met ons uiterst nauwkeurig analyseren en afspreken hoe we de top weer af zullen komen. Eerst 200 meter naar het westen afdalen, dan naar het zuiden lopen tot we afgedaald zijn tot ongeveer 600 meter. We gaan in twee touwgroepen naar boven. De sneeuwstorm en de mist lijken steeds heftiger te worden. Vlak onder de top verdwijnen Alan en Charles geheel uit ons zicht, terwijl ze op minder dan drie meter van ons af lopen. Op de top rusten we een minuut of tien uit in een soort bivakzak in de vorm van een koepeltentje, die Alan bij zich blijkt te hebben.

We trekken alle vier tegelijk de rand onder ons zitvlak, waardoor het tentje komt te staan. Weer iets nieuws gezien. Het tentje klappert aan alle kanten, maar je zit even beschut en kan daardoor wat thee uit de thermoskan (niet te vergeten uitrustingsstuk bij het winterklimmen) drinken. Het afdalen gebeurt exact zoals afgesproken. Doordat we precies weten hoeveel stappen we doen over honderd meter, is dit mogelijk. Alleen door nauwkeurig te navigeren en van te voren te bestuderen hoe je de top moet afdalen, kun je veilig beneden komen in de zeer dichte mist. Overigens is voor dit werk mijn uitschuifbare spiegelkompas ongeschikt. Hier is een plat doorzichtig kompas, dat makkelijk op de kaart ligt, aanmerkelijk beter bruikbaar.

Naar het volgende deel: Stob Coire nan Lochan: Twisting Gully.....
Martin Snijders over een wintwerwandeling naar de top van Beinn a'Chaorainn...