Stob Coire nan Lochan
De volgende dag gaan we met onze groep naar de Glencoe, een berggroep 20 kilometer ten zuiden van Fort William. Hier beklimmen we Stob Coire nan Lochan, een massief met een van de vele onuitsprekelijke Keltische namen, die je tegen komt in Schotland. Van de parkeerplaats naar het begin van de route is het iets meer dan vier kilometer, terwijl ongeveer 700 hoogtemeters moeten worden overwonnen. We doen hier tweeënhalf uur over, waarvan twee uur door de sneeuw. Er ligt een flink pak verse sneeuw dus er moet gespoord worden, wat een enorm zware klus is.

Stob Coire nan Lochan: Twisting Gully is met rood aangegeven

Twisting Gully
De route die wij beklimmen, Twisting Gully, is 150 meter lang, heeft een 3e-graadswaardering en is een echte klassieker in dit gebied. Twisting Gully werd in 1946 geopend door drie Schotse klimmers: Murray, Scot en J.C. Simpson (familie van...?). De eerste 30 meter gaan door een verijsde kloof, hierna volgen 30 meter over een eveneens verijsde schoorsteen, waarna de sleutelpassage genomen moet worden. An awkward mantelshelf: een geprononceerd stuk verijsde rots. Dit eerst gedeelte moet ijsklimmend genomen worden. Schotland was in de jaren ’70 de bakermat van de frontale puntentechniek met de stijgijzers. Het ijs is niet best en onbetrouwbaar. Op een bepaald moment slaat Alan zijn ijsbijl in een groot blok ijs dat los blijkt te zitten. Om verder te kunnen en voor de veiligheid begint hij dit blok aan stukken te slaan. Enkele van deze stukken spatten uiteen op mijn helm. Nakomen bij het ijsklimmen is in dit soort omstandigheden bepaald geen pretje. De route gaat in de volgende 30 meter over een relatief gemakkelijk gedeelte, waarna nog een stuk ijsklimmen volgt. Het laatste gedeelte gaan wij niet zoals gebruikelijk door de met sneeuw gevulde gully. Vanwege de vele verse sneeuw is lawinegevaar niet ondenkbaar. Wij klimmen over de ridge naar de top.

Uitzicht vanuit Twisting Gully op Glen Coe

In dit laatste gedeelte overkomt me een merkwaardig incident. Bij de inspectie van het materiaal had Alan bezwaar tegen mijn integraalgordel - te omslachtig om aan te doen, inbindtouw knopen is lastig, e.d. - en gaf hij me een heupgordel. Ik wantrouw die heupgordels altijd een beetje. Als je met een rugzak klimt en je zou vallen kom je al snel ondersteboven te hangen, je loopt meer kans op ernstige rugblessures en ik blijf me verbeelden dat je er uit zou kunnen glijden bij een valpartij. Alsof de duvel er mee speelt, maar op de graat glijdt de heupgordel tussen m’n knieëën. Misschien niet strak genoeg aangetrokken, misschien los gewerkt door het klimmen. Hoe dan ook: mijn wantrouwen wordt weer dubbel en dwars bevestigd. Uit de voorkeur voor de heupgordel van de Britten blijkt hun eigen traditie in het alpinisme: op het Britse eiland hebben ze geen gletsjers, waarvoor de integraalgordel een must is.

Naar het volgende deel: Ben Nevis, Castle Ridge...