Veel sneeuw en vooral harde wind zorgt voor vertwijfeling. Als het besluit genomen is toch een route te klimmen in het harde ijs, weten we ook meteen weer waarom we hier in de Schotse hooglanden zijn!

Speak as they please what does the mountain care? Ah, but a man's reach should exceed his grasp, or what's a heaven for?

Eindelijk zijn we er dan. De Schotse hooglanden Aviemore om precies te zijn het 'Chamonix van Schotland'. Deze vergelijking geldt toch echt alleen voor de grote hoeveelheden klimmers en skiërs want verder is er niets te beleven in dit grauwe en saaie dorp. Meer dan wat huizen langs een autoweg met een station en twee klimwinkels is het niet. Misschien laat ik me ook te veel beïnvloeden door het feit dat ik uitgeput ben. We zijn er net achtergekomen waarom de bus naar Schotland nemen zo goedkoop is: het is een kwelling. Iemand heeft bedacht dat alle chauffeurs om de twee uur rust moeten hebben en dat dan ook alle passagiers de bus uit, de kou in, moeten. Slapen is op die manier een onmogelijkheid. Volgens mij is deze regel bedacht door iemand van het Britse spoor. In ieder geval is diegene in zijn opzet geslaagd; ik neem me voor nooit meer met de bus door Schotland te gaan. Even later klaart mijn humeur al weer wat op. Omdat niemand ons een lift wil geven, zijn we nu lopend op weg richting de Cairngorm Mountains. Helemaal uitgeput zetten we na een kleine dag lopen ons tentje op in een dal dicht bij een heleboel mooie 'gully' routes. Heerlijk is dat toch, die uitgestrekte leegte hier. Aan deze groenwitte puurheid verlies ik elke keer weer mijn hart. Het mooiste is nog wel dat je hier, tenzij je echt bij iemand in de achtertuin gaat staan, overal legaal kunt kamperen. De Schotten zijn hier zelfs trots op.

Michiel heeft de berucht 'corniches' boven de route omzeild (Foto: Michael Capalbo ©)

Gefeliciteerd
Terwijl we ons tentje opzetten, steekt er een aardige wind op. Net als we onszelf en onze bagage het kleine tentje ingepropt hebben, begint het te sneeuwen. Liggend op onze buik zetten we de brander in de voortent op en na enkele minuten staat er water te koken. Nog voordat het eten klaar is, raast er al een storm om ons heen. Tijdens het eten voelen we hoe de wind aan ons tentje begint te trekken. Het feit dat we hem in de beschutting van een rots hebben gezet, helpt nu al niet meer. Die nacht worden we nog heel vaak wakker doordat de wind zich af en toe onder het grondzeil perst en ons al schuddend een beetje optilt. Dan spreiden we onze armen en benen uit in alle hoeken van de tent, in de hoop hem zo aan de grond te houden. We praten wat over koetjes en kalfjes, om de wakkere uurtjes door te komen, maar ook om de lol van de situatie in te blijven zien.

Als ik die ochtend langzaam uit de warme roes van mijn slaap ontwaak, dringt het tot mij door dat het buiten rustig en heel wit is. De storm is over. Voorzichtig doe ik de rits van de binnentent open. Onze plastic buitenschoenen en de brander zijn verdwenen! Bij nader onderzoek blijkt dat vals alarm. De hele voortent ligt onder een dikke laag sneeuw, terwijl de tentdeuren toch echt de hele nacht dicht waren! Even zie ik de lol van het geheel niet meer in. Ik vraag me af wat ik hier toch in vredesnaam uitvoer. Wie wil er nu op zijn eigen verjaardag wakker worden in een compleet ondergesneeuwd tentje, dat eerder die nacht nog probeerde om er vandoor te gaan? Vol ironie zeg ik tegen me zelf; 'Nou, gefeliciteerd hoor...' terwijl Dennis, al die tijd de illusie wekkend nog te slapen, deze stelling nog eens bevestigt. 'Gefeliciteerd!'

A bit windy
...Het had in het boekje Scottish Winter Climbs gestaan; 'In Scotland one should not count on climbing in good weather, simply because there is just too little of it around in winter'. Dat verklaarde waarom we hier nu weer de berg op aan het lopen waren, ondanks de wind die ons nu weer terug het dal in leek te willen blazen. Dit was dus 'gewoon' als je in Schotland ijs wilde gaan beklimmen. Toch wel een stoere slag klimmers die Schotten. We hadden voor vandaag een bekende bestemming uitgekozen, want zo, dachten we, konden we niet verdwalen. Het doel van deze zelf opgelegde beproeving was de route Invernookie te klimmen in het Coir-an-t-Sneachda dal in de Cairngorm Mountains.

Michael zekert Michiel (Foto: Michael Capalbo ©)

De Schotse skiërs die ons een lift hadden gegeven naar de skilift hadden gezegd dat het vandaag 'a bit windy' zou gaan worden. Later die dag vertelde iemand ons dat er op de top van Cairngorm windsnelheden van 70 mijl per uur waren gemeten, a bit windy indeed! Daar leek het nu echter nog helemaal niet op. Verstand op nul en stevig doorstappen, het dal in. Juist op dat moment trekt de wind nog net iets aan en verdicht de mist zich tot een zicht van ongeveer twintig meter. Waar was de instap van die route nu? Korte woordenwisseling, niet te lang want van stilstaan koel je erg snel af. Daar omhoog maar. Terwijl we soms tot onze knieën in de sneeuw zakken, banen we ons een weg naar boven. Was het nu verder naar links of verder naar rechts? De wind wakkert verder aan, hoe hoger we komen. Af en toe worden we beiden uit balans gebracht door een windstoot. Het begint nu ook nog te sneeuwen en het landschap van sneeuw en stenen vormt nu echt een doolhof. Dan hier maar alle uitrusting aantrekken? Verder omhoog zullen we zeker niet genoeg beschutting kunnen vinden op een beetje vlakke plek. Tijdens het aantrekken van het bergsporttuig met ijzerwaren besluiten we toch maar terug te keren. Die route vinden we nooit als de wind zo pal op ons staat. Op weg naar beneden, de wind wordt al minder, lijkt het ons toch wel zonde om nu maar helemaal niet te klimmen. Iets makkelijkers misschien, in een meer beschutte wand? Zo verspillen we niet nog een van onze kostbare dagen.

Gloep
Een menselijke gestalte doemt voor ons op. 'Do you know onder which route we are?', vraag ik in een poging om niet al te verdwaald te klinken. 'Straight under the beginning of Goat Track gully. Say, aren't you the two guys whom I gave a ride up yesterday?' Ja, dat zijn we. 'Wat we al geklommen hebben? Nou... eh... niet zoveel dus. En u? Alladins mirror en The Swallow gesoleerd? Gloep. Hoe zijn de condities nu in de wand? Snel besluiten we om toch maar de Red Gully in te gaan en we halen de touwen en ijsbijlen tevoorschijn. Een bijl ingraven als deadman om over te zekeren. Fantastische naam is dat toch eigenlijk. Hoe komen ze daar eigenlijk aan? Nee, niet aan denken, niet nu. Snel volgen de handelingen zich nu achter elkaar op

Geroutineerd hakken en stampen we ons een weg omhoog door de smalle geul die gevuld is met sneeuw en steil, hard ijs. Halverwege komt de stoere Schot ons doodleuk voorbij gesoleerd. Gelukkig is door het slechte weer het ijs wel hard en de turf goed bevroren. De windgod helpt ons nu een handje mee, zijn krachten blazen omhoog de geul door. Omlaag kijken is nu bijna onmogelijk. De rand van de top komt al snel dichterbij. Eindelijk de eerste stap over de rand, maar...de gebruikelijke euforie blijft uit. Opeens neemt de wind me beet en laat me ongewild vijf passen van de rand af rennen. Snel laat ik me vallen. 'Ik bepaal zelf wel waar ik heen wil', mompel ik in mezelf. Snel alles opruimen. Het scheelt niet veel of een deel van mijn ijzerwarencollectie wordt meegesleept door de wind. Snel naar beneden! Maar dat is moeilijker dan omhoog! De helling waar ik gisteren nog makkelijk vanaf liep, is door de wind veranderd in een ijsvlakte. De wind wordt hier samengeperst en omhooggeduwd, samen met verijsde stukjes sneeuw. Zelfs al zou je ver vooruit kunnen kijken, dan zou dat nu toch onmogelijk zijn, want opkijken leidt tot een pijnlijk gloeiend gezicht en tranende ogen. Stapje voor stapje lopen we naar beneden, af en toe even vlug opkijkend als de wind iets gaat liggen. Ik voel m'n gezicht al niet meer, een dikke laag ijs vormt zich op de buitenste laag van m'n jas. Langzaam maar zeker dalen we en heeft de storm minder vat op ons. Met de hand voor de mond en de zonnebril op ons gezicht, leggen we het laatste stuk naar de skilift af. Een groep wilde rendieren staat doodstil op ons pad. Zelfs zij zijn de bergen uitgejaagd. Waarom een berg beklimmen? Just because it is there? I don't think so...