Er heen
Waarom twaalf uur in de auto zitten als je in twee uur naar Schotland vliegt? Gelukkig bestaat er Easy Jet. Een nadeel is alleen de vertraging, die je er voor niets bij krijgt. Gevolg was dat we onze busaansluiting naar Fort William bijna misten. Ook daar hebben ze wat op gevonden, taxi’s. Helaas niet van die mooie zoals in Londen, maar wel snelle. Die reed vervolgens drie keer door rood, nadat hij twee seconden daarvoor had uitgelegd dat zijn vergunning ingetrokken kon worden bij een kleine overtreding en daarbij een vette boete kon krijgen. Van een fooi wilde hij overigens niets weten. Kunnen ze bij TCA en Taxidirekt nog wat van leren!!

Kennismaking met Schotland
Dankzij onze herhaaldelijke mobiele telefoonterreur haalden wij onze bus plus aansluiting wel. Tickets die niet opgestuurd waren lagen opeens klaar! En zo kwamen wij aan in Fort William. De één wat helderder dan de ander. Ja het lag echt aan de ‘airco’ waardoor ik ziek werd en niet van de eerste keer vliegen. Want vliegen is echt tof. Gelukkig hadden Bart en Edwin, die zaten er al een weekje, heerlijk gekookt.

De volgende dag natuurlijk klimmen. Bart en Edwin hadden al wat leuks uitgezocht. Ze hadden ons al voorbereid op een lange 'Anstieg'. Dat bleek te kloppen. Dus vroeg op en dan eerst een takke eind lopen door prutgrond. Waar mijn nieuwe schoenen plus broek toch wel een beetje vies van werden. De aanloop verliep eerst over de weg, vervolgens door een stuk ondefinieerbaar terrein dat op een moeras c.q. veengrond leek. Her en der lagen planken in de deels bevroren grond. Zo konden de drassige stukken nog een beetje omzeild worden. Althans, dat was de bedoeling, geloof ik...

Ondertussen was het weer echt Schots geworden. Sneeuw en mist en ook wat wind. Lekker begin van de week. Op naar de route dan maar. Iedereen had inmiddels de welbekende gore-tex pakken aangetrokken om het weer te trotseren. Een paar Schotten zijn ooit zo slim geweest om onder aan de Ben Nevis een hutje neer te zetten. De zogenaamde C.I.C. hut. Ze hebben het allen voor elkaar gekregen dat ding neer te zetten op een plek waar het ontzettend hard waait. Zo hard dat zelfs je sokken uit je schoenen waaien.

Afdalen
Door diepe sneeuw bereikten we eindelijk met zijn allen een ontzettend mooie gully. Helaas moest ik de bivakzak in kruipen omdat ik de lange reis niet goed doorstaan had. Damn! Zo’n mooie route en dan ziek afhaken. Volgens mij is mij dat vaker overkomen. Edwin had ook pech. Een lading sneeuw was in zijn jas blijven hangen… Volgende keer ritsen maar dicht doen, hè??

Na de mooie klim van de rest volgde een iets snellere afdeling, waarbij punten voor de bolletjes trui werden verdeeld. Hoe uit te glijden op een verijst pad zonder op je kont te landen?! Hoe dat te doen? Goed oefenen, of meer info bij Edwin en Lietje vragen. Edwin kreeg de eerste dag de bolletjes trui. Maar troost je, ik heb ‘m de dagen daarna gewonnen. Na een x aantal maal, had ik eindelijk door hoe onderuit te gaan zonder op je reet te vallen. Kont omhoog en op je rugzak ploffen. Bedankt Lietje, die kreeg het voor elkaar om steeds maar net niet uit te glijden en mij vervolgens uit te lachen als ik weer eens op mijn bek ging! Maar ja dat hoort er bij, zullen we maar zeggen. Je ziet dan ook iedereen als een pinguïn omlaag hobbelen. En de truc zit ‘em erin door niet te lopen waar een ander dat al gedaan heeft. Gevolg overal paadjes naar beneden, door het gras, enz, enz. Dit schijnt overigens niet overal te kunnen. In de Ith (rotsklimgebied in Duitsland, red.) heb je al een schot hagel in je rug te pakken, als je een centimeter naast het pad loopt. Ik ben niet tegen die regels, maar soms gaat het wel heel ver.

Naar Aonach Mor? Ja, om te skiën!
De volgende dag zouden we niet naar de Ben gaan maar naar de Aonach Mor. Een gedrocht iets verderop, een soort skiberg die aan diverse kanten te beklimmen is. ‘s Morgens op weg met een taxibusje. Nee, het was echt niet te belopen. En met zijn zessen viel de prijs ook wel mee, ondanks de hoge koers pond.

Het had die nacht behoorlijk gesneeuwd. Het weer was echter onwijs te gek. Grand Beau!!! En dat in Schotland?! Na een tijdje sneeuwstampen langs onder meer een skipiste, kwamen we op een colletje en keken we uit op de routes die we wilden doen. Alleen lagen er her en der wat lawinekegels verspreid. Het klimmen werd uitgesteld. We vonden het met zijn allen toch iets te link. Dan maar afdalen langs de ski piste. Edwin en Bart waren zo slim geweest om een sleetje, dat ze hadden gevonden, mee te nemen. We konden dus supersnel afdalen. Zij hadden nog wel een route gedaan aan de andere kant. Geluksvogels. Wij niet. Maar het was gelukkig aangenaam zonnig.

Het nieuwe lawinebericht zag er niet zo goed uit: 4, een hoog risico (d.w.z. de sneeuwlaag is op de meeste steile hellingen weinig gestabiliseerd, red.). Dat houdt in dat er gewoon niet geklommen kon worden. We besloten maar te gaan skiën. Met schoenen uit het jaar nul en ski’s uit 2000 probeerden we de piste onveilig te maken. In half mistig weer gingen we op pad.

Bart had behoorlijk pech. Hij kreeg het voor elkaar om na een paar honderd meter verkeerd met zijn stok neer te komen en zijn duim zwaar te kneuzen. Hij werd op een sleetje afgevoerd. Einde klimvakantie en skiën! Gelukkig kon Lietje mee naar beneden voor de mentale steun en een bezoek aan de EHBO. Het bleek mee te vallen. Niets gebroken of afgescheurd, maar het klimmen kon wel vergeten worden voor de eerste paar weken.

Irina, Michiel en ik besloten dan maar met zijn drieën op pad te gaan. Het weer was niet echt super, vette mist met hier en daar een sneeuwvlok. Aangezien je dan een skibril op zet, a la duikbril, zag ik totaal geen diepte meer. Leuk joh! Kleurenblind zijn en een rood glas voor je snufferd houden. Bijna de complete piste in ploeg naar geskied. Is weer eens wat anders maar zonder diepte wordt je wel behoorlijk wagenziek. Ik voelde me net een beginner. Oftewel: Er zat niets anders op dan maar te stoppen. Volgende keer beter...

Value of Tesco
Op naar het dal, op zoek naar de chips van de Tesco! Tesco rules zolang het maar value is. Even wat uitleg, Tesco is een supermarkt in Fort William. Gelukkig staat de pond niet zo hoog… Ahum, dus dan ga je op zoek naar goedkope artikelen. Dat waren artikelen waar 'value' op stond. Een soort ‘Euroshopper’. En daar verkochten ze ook mega grote chipszakken, waar van die kleine zakjes in zaten. Gevolg iedereen zat na het klimmen aan de chips. Een soort eerste levensbehoefte voor klimmers in Schotland.

Het slechte weer hield stand en het lawinerisico werd er ook niet beter op. Nog steeds 4 en we besloten dan maar weer te gaan skiën. Maar eerst een auto reserveren voor de volgende dag. Ik zou die dan ‘s middags ophalen en daarna de rest bij het skigebied op pikken. Ik had geen zin om weer een dag in de mist te skiën, wat overigens nu wel bleek mee te vallen. Dat links-rijden kon nog wat worden. Toen ik niet veel later in het huisje aankwam, had Bart de troep opgeruimd. Edwin moest helaas eerder naar huis en er kon dus een nieuwe bewoner bij komen. En ja als die de troep zou zien...

Vervolgens later met zijn tweeën van verveling de chips op lopen kanen en dus er dus weer een zooitje van gemaakt. Niet veel later bereikte ons het bericht dat Glen Coe gesloten was i.v.m. mond en klauwzeer. Dat scheen te heersen. Ik, Michiel en Lietje een SMS-je gestuurd, maar ze geloofden mij niet. Ze dachten dat ik een geintje maakte. Kijk zo grappig ben ik nou ook weer niet.

Een geil autootje
Daar gingen onze klimplannen. Maar goed, toch maar eerst de auto op halen. Er stond een superluxe bijna gloednieuwe Ford Focus op ons te wachten. En dan nog links proberen te rijden?! Rare rotondes. Gek om zo aan de andere kant van de weg te rijden. Je voelt je een spookrijder, alleen doe je het niet… Snap je het nog? De rest viel van verbazing om toen ze opgehaald werden bij de skilift. Of zoals er gezegd werd: een geil autootje.

Tower Ridge op de Little Brenva?
De volgende dag zijn we toch nog naar de Ben geweest. Vet zonnig weer. Michiel dook met Irina de Castle Ridge op. Ik zou met Lietje een ijsroute doen op de Tower ridge. Maar dankzij het lekkere zonnetje, liepen wij veel te ver door en kwamen uit in de buurt van Little Brenva. Dat is het eind van de North Face. Hoe kun je nu de Tower Ridge missen? Maar goed, niet getreurd. Daar waar we nu zaten was ook ijs te vinden tussen de sneeuw en rotsen. Alleen het afzekeren en standplaats bouwen was iets lastiger. Het bijltje in de ene spleet en twee boortjes half in het ijs, werkt ook wel. Lekker creatieve standplaats... Maar er was niet anders. Toch nog wel lekker geklommen.

Het was wel wennen dat het niet altijd goed af te zekeren was. Gemiddeld net één boor als tussenzekering. Verder was het wel goed te doen. Ik was blij dat ik uiteindelijk een touwlengte had uitgeklommen. Maar dan begint de pret. Hoe een standplaats te bouwen in ijs? Stap é én: vind ijs dat diep genoeg is voor een ijsboor. Schraap daarvoor zoveel mogelijk sneeuw weg. Shit, alleen maar aflopende rotsen. Stap twee: Misschien iets hoger, beetje touw, nu toch echt geen touw meer. Shit, het ijs splintert overal weg. Gelukkig één boor toch bomvast. Bijltjes dan maar als back-up. Hopen dat Lietje niet valt. Je leert er wel een hoop van. En dan was dit nog niet eens supermoeilijk.. Tja dan krijg je toch wel respect voor de Schotten.

MKZ sluit de Ben
‘s Avonds kregen we te horen dat de volgende dag de Ben dicht zou gaan. Balen! Dan maar weer naar de Aonach Mor. Daar moesten we door een ontsmettingsbak lopen. Wij wel, de skiërs niet. Best vaag. Maar goed, hier konden we tenminste nog wat doen. Ook de Aonach Mor zou een dag later dicht gaan. En dat terwijl we net wat leuke watervalletjes voor de volgende dag ontdekt hadden. Dan maar rond cruisen. We hadden aan de westkant wel wat gezien. Eerst maar sneeuwstampen voordat we überhaupt konden beginnen met klimmen. De ridges zagen er niet echt leuk uit. En zo besloten Lietje en ik om dan maar via een steile sneeuw helling naar de top te hoppen, een toprope aan de oostkant te bouwen en daar dan wat te gaan proberen. Staan we midden in de helling, zien we twee poppetjes beneden onder ons de hoek om komen. Wandelaars denk ik? Nee, volgens Lietje moeten het Irina en Michiel zijn! Raar die zouden aan de oostkant wat gaan doen. Telefoon gaat aan. Shit geen bereik! Met wat geschreeuw toch weten te communiceren. Weer omlaag. Eerst dat hele stuk steile sneeuw en ijs afklimmen. En daar heb ik zo’n hekel aan. ‘Goede oefening’, praat ik mezelf in. Beneden aangekomen wordt duidelijk dat zij niet bij de route konden komen vanwege slechte sneeuwomstandigheden. Ze zijn door een steile flank afgedaald en omgelopen. We vonden een superklein watervalletje en daar hebben we in de zon nog lekker lopen pielen. Daarna weer teruglopen naar beneden.

Onze laatste dag konden we helaas niet klimmend doorbrengen. Alles in de omgeving was dicht. Maar goed wat doe je, je stapt de auto in en gaat dan maar wat sightseeing. Maar wat nog veel belangrijker is, is naar rechts kijken!. Je rijd immers aan de andere kant van de weg. En het schijnt dat rechts toch voorrang heeft. De auto was net niet gehalveerd, maar het scheelde niet veel. Autorijden in Schotland valt niet mee. Via een tearoom en net geen platgereden fazanten bereikten we via de Cairngorms (daar kan ook geklommen worden) en Inverness het bekende Loch Ness. Ook Nessie niet gevonden. Wel geboulderd langs de weg. Sommigen zochten liever een boom op om van het uitzicht te genieten. Oftewel het was net een schoolreisje.

Huiswaarts
De volgende dag maar weer vroeg op om met de bus naar Edinburgh te gaan op weg naar huis. De bus had onderweg behoorlijk wat last van de versgevallen sneeuw. Gelukkig waren we op tijd voor onze vlucht. We werden alleen genaaid door een arrogante Schotse buschauffeur. Hij liet ons extra lopen terwijl wij dachten dat we maar een klein stukje hoefden te lopen. Voor de verandering had het vliegtuig weer wat vertraging. Maar goed dat kon er ook nog wel bij.

Schotland leent zich zeer goed voor mixed klimmen. Alleen is het allemaal wat heftiger dan in de Alpen. IJs is er soms bomvast en in andere gevallen smeer, dun, of alles splintert onder je doorn weg. Ook vind je er veel steile sneeuwhellingen die niet af te zekeren zijn. Uiteindelijk hebben we ook wat watervalletjes gevonden. Alleen variëren de condities nogal. Vandaag aanwezig is morgen misschien al weg. Schotland is echt ontzettend mooi. Ook ‘s winters, er valt goed te wandelen en te klimmen. Het enige nadeel is dat het daar wat duurder is dan hier in de Alpen.

Al met al was het een geslaagde vakantie. Helaas voor sommigen iets korter dan gepland i.v.m. de zieke schaapjes. Het weer was echt super, echt vet super voor Schotse begrippen. Dus wat mij betreft volgend jaar weer, met dan hetzelfde weer, maar dan zonder zieke beesten in de omgeving. En dan ook wat langer.

Nu wordt het weer tijd om naar de Alpen te gaan...

Michael