De sneeuw valt met bakken uit de lucht. We twijfelen of we onder deze condities wel op stap zullen gaan. De North Buttress route is, of was, het doel. Vooralsnog kiezen we voor een kop koffie in een nabij gelegen hotel 'Kingshouse Hotel'. Drie kwartier later, met slechts een marginale weersverbetering, besluiten we in ieder geval bij de instap van de route te gaan kijken. Op dat moment komen de Ieren, die we kennen vanuit de hut, er ook aan. 'What's keeping you up?', is hun vraag. Wij kijken verdwaasd om ons heen naar de dwarrelende sneeuw. Het zal onze Alpen-klimscholing wel zijn: 'Bij twijfelachtig weer ga je niet op stap.' In de Schotse Highlands zou dan echter menig berg nog steeds op de eerstbeklimming wachten. Het alternatief is dus gewoon op stap gaan. Een relaas van klimmen in de Schotse winter....

Buachaille Etive Mor. Één van de mooiste en prominentste Schotse bergen.

North Butress
Terug naar de route op de North Butress. De route bevindt zich op de Stob Dearg van de Buachaille Etive Mor. Het is een van de bekendste bergen in de Highlands. De 'Buachaille' ligt erg fotogeniek aan het begin van het dal Glen Coe. De North Buttress is een mixed route door een 200 meter lange serie van schoorstenen. Gevolgd door IIe graads terrein tot de 1021 meter hoge top.

De Ierse broers gaan ons voor in de eerste twee touwlengten. De oudste is die nacht nog uit Londen aankomen rijden (800 km!). Hij krijgt enige problemen met een schoorsteen. Na enkele benauwde momenten wurgt hij er zich echter doorheen. Nu is het Wijnand's beurt. Hij kijkt goed om zich heen en weet de lastige passages goed af te zekeren met twee nuts. Zijn zelfvertrouwen wordt hierdoor blijkbaar versterkt en zonder problemen klimt hij door de schoorsteen heen (grade IV). Als hij echter zijn hoofd uit de schoorsteen steekt, valt de Ier. Hij komt met een plof voor Wijnand neer, in het sneeuwpak van een plateautje. Het stuk waaruit hij viel is veel eenvoudiger dan de net bedwongen schoorsteen. Direct komt hij dan ook weer overeind en klopt zich af. En met de mededeling 'First fall in lead!' (eerste voorklimmersval, red.), gaat hij weer vrolijk verder. Pas aan het eind van die touwlengte, neem hij rust. Als ik later naast hem sta, erkent hij dat het misschien allemaal wel erg veel is.

The British Way
Dat de Britten nuchtere mensen waren was de week ervoor al duidelijk geworden. Toen lag er nog niet zoveel sneeuw en de ijsklimcondities waren niet echt bijzonder. Aangekomen bij de rotswand van Stob Coire nan Lochan, kijken we in het klimgidsje nog eens naar de foto. Blijkbaar zijn er wel eens betere winters geweest voor ijsklimmen. Een Brit vraagt ons naar onze plannen. Als we Twisting Gully (grade II/III) antwoorden, is zijn reactie: 'Must be an interesting climb.'. Geïnterreseerd als we zijn, gaan we op weg. Maar het bleek niet anders dan onderkoeld Brits voor: 'Veel succes, maar mij niet gezien onder deze condities.'

Praktische oplossingen zijn ook snel gevonden bij de Britten. Zo spreken we een drietal Welshmen in de Clagaich, de klimmerspub in Glen Coe. De Clachaig is een absolute must voor een ieder die in deze regio gaat wandelen of klimmen! We waren deze Welshmen, twee onervaren forse kerels en een klein ervaren mannetje, al eerder tegengekomen bij een wandeling naar de top van de Ben Nevis. Hun plan was toen de Tower Ridge te beklimmen. Het is de langste graat op het Britse eiland die in de winter fraai mixed klimwerk biedt. De Welshmen waren echter veel te laat vertrokken voor deze lange klim. Dat vormde voor hun echter geen enkele belemmering. Onder het genot van een ale vertellen ze hun relaas.

Door de onervarenheid vorderde het klimmen maar langzaam. Het duister maakte de zaak nog hopelozer en ze waren dan ook pas om elf uur op de top. De afdaling van de Ben Nevis is berucht bij mist en donkerte. Er zijn enkele gapende afgronden waarlangs je nauwgezet moet manoeuvreren. Twee keer de goede kompasrichting aanhouden in een exact aantal meters en het gevaar is geweken. De Welshmen hadden zo hun eigen oplossing. Op de top werd het de kleinste voorop ingebonden in het touw en de twee forse kerels aan het eind. Met goede moed liepen ze in de voorgeschreven kompasrichting. Zodra de kleinste over de rand verdwenen zou zijn, wisten ze dat ze rechtsaf zouden moeten slaan.

Een paar dagen later staan we echter zelf voor het probleem: vermoeid van de lange van de klim van de Tower Ridge, in de mist en het donker op de top van de Ben Nevis. Het onderscheid tussen de rode noordpijl en witte zuidpijl blijkt dan opeens erg moeilijk te zijn. I.p.v. naar het pad in noordwestelijke richting te lopen, gaan we vrolijk naar het zuidoosten. Anderhalf uur, en de nodige escapades in de zuidflanken van de Ben Nevis, later zijn we weer terug op de top. Gelukkig staat er een soort hondenhok op de top, waar je kunt bivakkeren. Maar vindt die maar eens in de donkere mist! Pas als we er een 5 meter voorstaan, zien we het bivakhutje. Het wordt een 'erg knusse' nacht in een te krappe bivakzak. Maar we zijn veilig. En uiteindelijk vallen we zelfs in een soort van slaap. De volgende ochtend, worden we in het dal opgewacht door de politie. Ze wilden net de mountain rescue alarmeren.....

Aonach Mor
De NO-wand van de Aonach Mor biedt korte klimroutes van 150 meter. Door de hoge ligging (instap op 1000 m) en de continue drainage van het erboven liggende plateau, ligt er elke winter wel ijs in de gullies. Op weg naar de Aonach Mor hebben wij de hoop op ijs echter al opgegeven. De ijsschroeven liggen dan ook in de hut. De ijsvorming was nog steeds gering. Na een twee uur oriënteren door dikke mist en het vermijden van de lawinegevaarlijke oost-hellingen, staan we onder de wand.

Rijk door de ervaring, gaan we op weg naar de Ben Nevis noordwand voor de Curtain. Deze keer zijn we op stap met ijsschroeven in onze rugzak. De Curtain (grade IV) is een korte route over een ijsgordijn van 65-70 graden. Een route die de laatste jaren weinig in conditie is geweest. Helaas blijkt er slechts dun ijs aanwezig te zijn. Na enkele meters in de route plaats ik een ijsschroef, maar het ijs is bros en de dikte niet geweldig. Even denk ik terug aan de Left Twin, aan 'het zit allemaal tussen de oren'. Deze keer geloof ik er niet in, hier kan ik nog terug.

We vervolgen onze route langs de noordwand naar de Gloovers Chimney (grade III/IV). Een gully die uitkomt in een nauwe schoorsteen in een flank van Tower Ridge. De eerste touwlengte is puur ijs. Elke meegenomen ijsschroef wordt benut. Daarna volgen we de grote gully. Door de aanhoudende sneeuwval van de afgelopen dagen, ligt er een dik pak sneeuw. Gezekerd checken we het lawinerisico. Dat valt wel mee, maar dat geldt weer niet voor het omhoog gaan. Het is letterlijk zwemmen. De laatste twee touwlengten worden weer interessant. De schoorsteen zelf is fraai mixed klimwerk. Een Schotse kennis had het al gezegd: 'Zorg dat je de laatste touwlengte voorklimt!' Deze schoorsteen wordt zelfs schouderbreed. Het is een juweeltje. De schoorsteen komt uit in de Tower Gap. De Tower Gap vormt het laatste probleem voor de beklimmers van Tower Ridge. Terwijl we in de gap staan, passeren we twee Britse touwgroepen. Nog net voor het donker staan we op de laatste meters van Tower Ridge.

Samen met de Britten staan we op de donkere top van de 'Ben'. Terwijl ze al weglopen wordt er nog gevraagd 'You'll find your way down?' Snel gooien we de spullen in de rugzak en lopen er achteraan. Hoewel het nu niet mistig is, willen we niet nog een nacht hierboven zitten. De top is mooi, maar het dal warm.