John Ruskus liep de Great Glen Way in de januari 2004. De winter was die maand zeer mild. Op zich is de kans op sneeuw en extreme condities ook niet groot voor deze route. De Great Glen Way loopt namelijk voornamelijk door het dal en op geringe hoogte. De naam van de route geeft het ook al aan: ‘glen’ betekent dal. In de winter kan je natuurlijk wel gure omstandigheden hebben: koude regen, natte sneeuw en koude/harde wind. Directe aanleiding voor John’s verslag zijn de reacties op zijn vraag op informatie op het forum van Hiking-site.nl. Hierin werden opmerkingen gemaakt dat het een saai wandelpad zou zijn, te druk, te eentonig, etc. Maar dat dan vooral in vergelijking met de West Highland Way. Hier John Ruskus’s verslag en reactie op deze opmerkingen.
Meer over de Great Glen Way...

Caledonian Canal bij Corpach

Great Glen Way
De Great Glen Way heb ik gelopen van 11 tot 16 januari 2004, beginnend in Inverness naar Fort William toe. Dat is in tegenovergestelde richting, zoals de route wordt beschreven en meestal wordt gelopen. Ik ben vijf dagen onderweg geweest en heb overnacht in hostels, B&B’s en in mijn tentje.

Voorbereiding
Een wandeltocht begint thuis met een goede voorbereiding, met topografische kaarten en een beschrijving van de tocht. Ik heb het gidsje ‘The Great Glen Way’ van Rucksack Readers gebruikt. Dit wordt in Nederland verkocht wordt. Het is Engelstalig, van goede kwaliteit, er zit een kaartje bij van de tocht alles is op redelijk waterbestendig papier gedrukt. Het verloop van de tocht is duidelijk aangegeven, inclusief of de route over bospadden, B-weggetjes of kiezelpad loopt. Hiermee weet je van tevoren precies waar je aan begint. Als je het niks vindt om uren langs Loch Ness te lopen, dan moet je deze tocht niet lopen.
Recensie Rucksack Readers ‘The Great Glen Way’.....

Dag 1: Inverness – Drumnadrochit
Een lange dag van ruim 9 uur, waarin ik ongeveer 30 kilometer aflegde. De eerste drie kwartier loop je door de stad Inverness en het randgebied daarvan. Buiten Inverness is het prachtig. Het pad loopt redelijk omhoog over een smal kiezelpad langs een meertje en mooie bossen. Na ongeveer 3 uur kom je uit op een smalle weg, waar je ongeveer een uur langs loopt. Ik ben er één auto tegengekomen. In de zomer zal het er wat drukker zijn, maar het loopt goed en de omgeving is prachtig met fraaie huisjes. Vervolgens gaat het linksaf en loop je ruim een uur door bossen over een smal kiezelpad tot aan Loch Laide. Hier kun je goed pauzeren.

Urguhart Castle aan Loch Ness

Daarna volgt een flinke klim over een breed kiezelpad tot onderaan de berg Meall na h-Eilrig (465 m). Over een mooi bospad loop je om de berg heen en kom je uit bij een breed kiezelpad, waar je ongeveer een klein uurtje over loopt. Hierna volgt de afdaling over een mooi bospad naar Drumnadrochit. Na ruim 7 uur lopen in zwaar weer –regen, natte sneeuw en wind tegen- werd het hier wel pittig. Het is jammer dat het laatste stuk van dit traject (20 minuten) langs de drukke weg van Inverness naar Fort William loopt. Het weer was bar slecht. Ik klopte dan ook aan bij de eerst beste B&B.

Dag 2: Drumnadrochit - Invermoriston
De dag begon om 9 uur ‘s ochtends uur met droog weer. Vandaag een lange tocht van Drumnadrochit naar Invermoriston gelopen, van ongeveer 23 kilometer en 7 uur. Over de brug ga je rechts, richting de waterval. De waterval zelf ligt iets af van de route en ik ben er niet naartoe gelopen. Het zou vandaag nog een pittige dag worden. In het begin loop je over een bospad lichtjes omhoog totdat je op een smal asfaltweggetje komt die loopt heerlijk rustig (doodlopend weggetje) naar Grotaig waar een oud fort ligt.

De vergezichten zijn adembenemend mooi. Links van je zwemt het monster van Loch Ness en rechts kijk je richting Meall Fuar-mhonaidh, een bergtop van ongeveer 700 meter hoogte. Bij het fort aangekomen loop je verder door de bossen over een mooi pad, richting Alltsigh waar een jeugdherberg is. Een prima plek om iets warms drinken, maar niet al te lang want het is nog 2½ - 3 uur lopen tot Invermoriston.

Vanaf de jeugdherberg loop je geleidelijk weg van de weg, de bossen in van Creag nan Eun Forest. Het is een mooi bospad, dat een paar kilometer voor Invermoriston flink afdaalt. Let goed op je knieën!

Het plaatsje Invermoriston stelt weinig voor. Het enigste interessante zijn twee mooie bruggen en een waterval. Zelf ben ik 1,5 km doorgelopen om net buiten het dorp in de bossen mijn tentje op te zetten. Het weer zat flink tegen. Er was veel regen en de plek waar ik mijn tentje had opgezet bleek achteraf niet ideaal te zijn.

Dag 3: Invermoriston - Fort Augustus
Na een nacht schuin geslapen te hebben, was ik vroeg wakker en ging ik vroeg op stap om naar Fort Augustus te lopen. Het doel was een B&B, om alles daar weer te drogen en een middag te gaan vissen. Om 8 uur had ik gegeten, alles ingepakt en begon aan de ongeveer 12 kilometer naar Fort Augustus.

Net buiten Invermoriston loopt de route eerst over een smal doodlopend grindweggetje. Na ongeveer 2 kilometer sla je rechtsaf de bossen in. De bomen gaven me enige bescherming tegen de harde wind, regen en sneeuw. De omgeving is hier weer adembenemend mooi. Op sommige stukken kijk je aan je linkerhand uit over het meer van Loch Ness en op andere stukken over de hoogvlaktes waar de bergen Carn Dubh (600 m) en Burach (602 m) fraai uitstekken boven de omgeving.

Iets voor het middaguur kwam ik aan in Fort Augustus. Ook hier is het geen probleem om B&B te vinden. Er is ook een camping, maar die is niet open in januari. Snel had ik alles wat nat was te drogen gelegd en ben eens gaan kijken bij de beroemde sluizen. Hier zijn acht sluizen, die de schepen vanaf het meer van Loch Ness omhoog brengen naar de Oich, één van de kanalen die de diverse lochs in de Great Glen met elkaar verbinden. Alles bij elkaar vormen ze het Caledonian Channel, een verbinding dwars door Schotland. Het te overwinnen hoogteverschil in de acht sluizen is ruim 20 meter. Daarna ben ik gaan kijken of ik het monster van Loch Ness eruit kon trekken met mijn hengel. Helaas. Daarom ben ik maar proberen te gaan vangen op het kanaal. Alles bij elkaar zeker 4 uur gevist. In al die tijd heb ik slechts één mooi Snoekje gevangen en gezond weer terug gezet (vis a.u.b. nooit met weerhaakjes). Die avond ben ik uiteten gegaan. Het valt me op dat er in januari er toch nog veel open is.

Dag 4: Fort Augustus - Laggan
De familie waar ik die nacht sliep zouden al vroeg het ontbijt voor mij klaar hebben staan. Om 7 uur kreeg ik lekker gebakken spek met worstjes, een uitsmijter en koffie. Ik kon er voorlopig weer tegenaan. Vandaag zou de eerste dag worden dat ik lange tijd langs het Caledonische kanaal zou lopen. Ik was benieuwd of, en hoe snel, me dat zou gaan vervelen. Het pad langs het kanaal is gemaakt van grove kiezels en toch liep het niet slecht. Misschien omdat dit pad er al lang ligt. Onderweg diverse Schapen en een IJsvogeltje gezien.

Het stuk langs het kanaal duurde ruim 3 uur en het verveelde me geen moment. Je loopt door open vlaktes en bossen. Er is veel afwisseling. Vlak voor Aberchalder steek je de drukke weg over die naar Fort William loopt. Als je die weg over steekt loop je langs Loch Oich, waar je aan je linkerhand tegen de bergen aan kijkt van Glen Buck. Ook hier veel bossen. Door de harde regen en temperaturen van rond het vriespunt op bijna zeeniveau, lag erboven de 500 meter sneeuw. Dat beloofde nog wat voor de tochten, die ik na de Great Glen Way door de bergen nabij de Ben Nevis wil gaan maken.

Een paar uurtjes voor Laggan moest ik beslissen om een mooi en goed plekje te kiezen voor de tent, of in de jeugdherberg van Laggan te overnachten. Het werd de tent. Net voor Laggan vond ik aan het Caledonische kanaal een mooi plekje voor de tent achter een muurtje. Om 18:00 uur de tent opgezet, aan mijn eten begonnen en terugkijken op deze dag. Dit was de rustigste dag van de afgelopen vier dagen. Ik ben welgeteld slechts één wandelaar met een hond tegengekomen!

Dag 5: Laggan - Fort William
Omdat het weer niet meewerkte, had ik besloten om het stuk van Laggan naar Fort William in één dag te lopen. Om 7:00 uur opgestaan en om 08:15 begon ik met lopen. Eén van de mooiste stukken van de route. Je loopt vlak langs Loch Lochy en door de bossen. Aan je rechterhand heb je Glengarry Forest. Als ik meer tijd zou hebben, zou ik die zeker gaan verkennen. Er liggen ook een paar mooie bergen zoals Ben Tee en Sron a`Choire-Ghairbh (pffff…, wat een namen!). Na een kleine 3½ uur wandelen kom je aan in Gairlochy, een plaatsje dat ik nog kende van eerdere vakanties. Vanaf hier loop je tot aan Corpach, langs het Caledonische kanaal. Het pad is goed te belopen. Ook dit laatste stuk van de route heeft mij zeker niet verveeld. Het Caledonische kanaal slingert door een schitterende omgeving.

Het gehucht Corpach is schitterend met zijn witte huisjes en de Neptune's Staircase. Het is een serie van acht sluizen achterelkaar, om de schepen terug te brengen op zeeniveau. Hier heb je ook een goed uitzicht (bij goed weer) op de Ben Nevis, de hoogste berg van Groot-Brittannië. De berg was bedekt met een dik pak sneeuw.

Het einde van de route is in zicht. Helaas loop je het laatste stuk langs een vrij drukke weg en door de ‘buitenwijken’ van Fort William. Na bijna 9 uur lopen kwam ik aan bij het eindpunt van The Great Glen Way, d.w.z. het officiële beginpunt. Deze laatste dag was, met ruim 34 kilometer, behoorlijk lang. Het is echter goed te doen in één dag, omdat het een goed pas is en er niet al te steile stukken zijn.

Ben Nevis gezien vanaf Neptune's Staircase

Alles bijelkaar genomen
Mijn menig is dat het een mooie tocht is voor beginnende langeafstandwandelaars. Vijf à zes dagen is ook goed te doen voor mensen die voor het eerst met de rugzak een lange tocht maken, maar dan moet je thuis al wel behoorlijk getraind hebben. Ook is het een leuke tocht om in de winter te lopen: heerlijk rustig met veel sneeuw op de bergtoppen. Opvallend is dat er veel winkels en museums in deze week toch open waren. Door in Inverness te beginnen heb je in het begin meteen de zwaarste dag, loopt je richting de hoogste berg van Schotland en kun je een stuk van de West Highland Way er aan vast koppelen. Tijdens mijn tocht ben ik geen wandelaars tegen gekomen die Great Glen Way liepen vanuit Fort William. Wildkamperen is (in deze tijd) geen probleem.

Dagtochten vanuit Fort William
Na de Great Glen Wat heb ik de resterende vier dagen in de omgeving van Fort William gelopen. Allereerst het laatste dagtraject van de West Highland Way (Kinlochleven - Fort William). Dat is goed te doen in een dag en het was weer een mooie wandeldag. Ook een mooie dagtocht loopt van Corrour Station naar Fort William. Eerst ga je met de trein naar Corrour Station en via Glen Nevis loop je terug naar Fort William. Andersom kan natuurlijk ook (vanaf Corrour Station heb je een treinverbinding met Glasgow!). Het is wel een afgelegen dal en de route is ongemarkeerd. De top van de Ben Nevis is in de winter niet zonder speciale uitrusting te beklimmen (bewandelen). Ik ben over het ‘tourist path’ tot aan het meertje gelopen. Verder ging het niet i.v.m. de hoeveelheid sneeuw. Daarna ben ik naar de CIC-hut gelopen onderaan de noodwand en weer terug gegaan naar de Fort William. Al met al een leuke tocht van een halve dag.

Ik kijk terug op tien mooie dagen, flink gewandeld en mooie stukken van Schotland gezien. Een aanrader! Ik hoop dat de mensen die deze tocht gaan lopen er net zoveel plezier aan beleven als ik en wie weet komen we elkaar een keertje tegen.