Schotland? Vooralsnog wordt mijn beeld van dit land bepaald door twee factoren: regen en muggen. 'Je zult het mooi vinden. Je kunt eindeloos lopen zonder hekken, prikkeldraad of bordjes ‘verboden toegang’. Als je wilt, kun je met kaart en kompas je eigen route uitzetten en in ongebaand terrein struinen.'Steekhoudende argumenten om er toch maar eens heen te gaan.

Het landschap in de Southern Highlands (Foto: Frank Husslage ©)

Een strak blauwe lucht. Vanaf de tent hebben we uitzicht op de top in de verte. Er ligt nog sneeuw. Als hoogste van de omgeving staat hij daar zeer aantrekkelijk te zijn. De vorm van de berg ziet er toegankelijk uit. Een blik op de kaart leert dat het om de Ben Lui (1130 m) gaat. Het mooiste zicht op deze Ben Lui is vanaf de camping, de plek waar ik zit. De uitdaging is groot. De eerste Munro (Schotse bergen boven de 3000 voet, 914 m) lijkt als een dagtocht hier vandaan haalbaar. Genietend van dit alles bestuderen we tijdens het ontbijt de mogelijke routes. Er staan geen wandelpaden op de kaart.

Oversteken van een beek (Foto: Frank Husslage ©)

De aanlooproute vanuit het noorden volgt het rivierdal van de Cononish. Het eerste halve uur, direct vanaf de camping, volgt de route de goed gemarkeerde West Highland Way richting Tyndrum. Bij een splitsing van de rivier is het niet veel anders dan rechtdoor het pad blijven volgen tot het ophoudt. Het landschap vertoont in de luwte van het dal tekenen van een ontluikend voorjaar. Geelbloeiende brem en dotterbloemen. Door de nog winterse geelbruine kleur van het grasland en de vroege ochtendzon hangt er een gouden gloed over de voet van de berg op een manier die doet denken aan een savannelandschap. Dit beeld wordt versterkt door de losstaande bomen. De zon zorgt gaandeweg voor het erbij horende gevoel van warmte. De lange broek wordt verruild voor een korte.

Glen Cononish gezien van Ben Lui (Foto: Frank Husslage ©)

Het brede pad en de geringe hoogteverschillen maken het eerste stuk tot een ontspannen wandeling. Als het pad geleidelijk stijgt, gaat het landschap over in een weidegebied. De enige boerderij die we passeren, is zo’n beetje het eind van de wereld. Een half uurtje hier voorbij en na de oversteek via een paar step-stones van de Allt an Rund, staan we aan de voet van feitelijke berg. Nu komt het erop aan een keus te maken langs welke kant omhoog het meest in aanmerking komt. Kaart bestuderen en vergelijken met het landschap. Vanuit onze positie gezien lijkt het traverseren naar het westen en dan omhoog langs de noordwest-helling een reële mogelijkheid. Een andere optie is verder rechtdoor in zuidwestelijke richting langs de beek het dal blijven volgen. Er lijkt een spoor te lopen lang de beek omhoog. Niet goed zichtbaar is of het hoger gelegen rots- en blokkenterrein een belemmering vormt en hoe je dat kunt passeren om op de graat te komen. Terwijl wij nog beraadslagen, rennen twee enthousiaste wandelaars in hoog tempo voor ons uit de helling op. Dit is doorslaggevend om die route te kiezen. Het deels zompige en steile terrein met graspollen, veen en losse rotsblokken is goed te doen. In korte tijd klim je zo’n vier- tot vijfhonderd meter omhoog. Het is zweten geblazen. Tijd voor een pauze en een nieuwe oriëntatie op het landschap. De centrale gully in zuidelijke richting ziet er indrukwekkend uit. Deze wand ligt nog vol sneeuwresten. Het doet vermoeden dat hier ’s winters routes lopen die geschikt zijn voor ijsklimmen.

Bijna op de top van Ben Lui (Foto: Frank Husslage ©)

Nu, in het voorjaar, is de route rechtsom via de steile grashelling naar de Stob Garbh de meest logische. Er loopt zelfs een flauw spoor. Mijn maatje is er al vandoor in een tempo dat ik niet bijhoud met mijn korte benen. De laatste twee- tot driehonderd meter over de graat bestaat uit blokkenterrein met her en der sneeuw en links een wand die steil naar beneden gaat. Opletten dus, maar voor mij terrein waar ik me helemaal in mijn element voel. De top is een vlak plateau aan weerzijden gemarkeerd met twee steenmannen.

Geen woord te veel. Schotland is inderdaad mooi. En mijn eerste Munro smaakt naar meer.

Coire Gaothach gezien van de top van Ben Lui (Foto: Frank Husslage ©)

Informatie
Ben Lui	Ben Lui is een van de mooiere bergen in de Highlands en volgens sommige de mooiste. Door zijn hoogte en zijn mooie karakteristieke vorm maakt dat hij boven de omliggende bergen uitsteekt. De naam staat voor ‘Heuvel van het kalf’. De noordoostelijke kaar ‘Coire Gaothach’ bergt tot in het voorjaar sneeuw, iets dat de berg een alpine karakter geeft. De kaar wordt begrensd door twee parallelle graten. Over de meest noordelijke van deze, over Stob Garbh,is de klassieke route naar de top. Je hebt daarbij een fraai zicht op Coire Gaothach.
Munros	Door Sir Hugh Munro werd in 1891 een lijst opgesteld van alle Schotse bergtoppen boven de 3000 voet, in metrieke waarden 914 meter. In 1901 was er de eerste persoon die ze allemaal beklommen had. Inmiddels is het een grote bezigheid van menig bergwandelaar in Schotland: Munrobagging. Ook Nederland kent drie Munroïsten, personen die alle 284 Munros beklommen hebben Munros
Alternatieve routes Ben Lui	De top van de Ben Lui is wandelend te bereiken. Er zijn meerdere varianten mogelijk. Ook is het mogelijk meerdere Munros met elkaar te verbinden. Ondanks dat het wandeltochten zijn, moeten ze niet onderschat worden. Behalve de aanloop ernaar toe zijn er geen duidelijke paden. Markeringen ontbreken. Oriëntatie in terrein en kunnen omgaan met kaart en kompas zijn onontbeerlijk. Een GPS kan ook van pas komen.
	Hoewel de paden veelal ontbreken op de topografische kaarten zijn er wel degelijk te volgen routes naar alle bergtoppen van Schotland. Het is dan noodzakelijk naast de kaart een gids er op naar te slaan, waar de betreffende routes beschreven zijn. Het had Janneke gescheeld in het zoeken naar een geschikte route voor een wandeling naar de top van Ben Lui. Zie ook Boekenrecensies
	Vanuit het zuidoosten: Vanuit Inverarnan (Loch Lomond) loopt een landroverspoor door Gleann nan Coarnann. Dit volgen richting Ben Oss tot aan de pas tussen Ben Lui en Ben Oss. Vanaf dit punt kunnen beide Munros beklommen worden. Vanaf Ben Lui is een combinatie mogelijk in westelijke richting met Beinn a’Chleibh, in oostelijke richting met Beinn Dubhchraig, een lange graat. Vanuit de camping in Strathfillan is het ook mogelijk de noordelijk gelegen Ben Challum (1025 m) te beklimmen.Highland High Way, Dag 4: Ben Lui & Ben Oss
Kaarten	Ordnance Survey, Explorer serie, nr. 364, schaal 1:25.000
	Ordnance Survey, Landranger serie, Glen Orchy, schaal 1:50.000
IJsklimmen	Zoals Janneke al omschreef is er ook een ijsklimroute. Het is de Central Gully, een klassieke winterroute. De route is niet moeilijk: Grade I. D.w.z. een sneeuwgully van zo'n 45 graden, mogelijk met een klein stukje ijs of een uitklim met een sneeuwluifel. Ervaren alpinisten gaan (glijden) er ook weer door naar beneden. Wel alert zijn op lawines
Bereikbaarheid	Tyndrum is met de trein en de bus bereikbaar vanaf Glasgow. Er zijn twee stations in Tyndrum. Het is in de Schotse Hooglanden een autoweg- en spoorwegsplitsing op de route van Glasgow naar Oban en naar Glen Coe/Fort William. Tyndrum ligt aan het langeafstandswandelpad de West Highland Way; hierdoor is er voldoende slaap- en eetgelegenheid. Er is een Tourist Information Centre. Er zijn twee winkels, de Green Welly Stop en Brodies Minimarker. In beide winkels zijn alle basiskaarten voor kamperen en trektochten verkrijgbaar. In het restaurant achter de benzinepomp is een geldautomaat. Even ten oosten van Tyndrum ligt een camping met blokhutten: Strathfillan Wigwams, Auchtertyre. The Green Welly Stop
	Strathfillan Wigwams