|
Donderdag 29 april 2004
Twee dagen na mijn 58ste verjaardag vertrekken Patrick en ik weer naar onze geliefde Highlands om een week te gaan backpacken in de afgelegen wildernis van de Cairngorms, de Grampians en ‘East of Achnashellach’ aan de westkust. Deze een na laatste tocht zal ons naar de laatst overgebleven bergtoppen voeren in de diverse afgebakende Munrogebieden, ook wel sections geheten. We halen net op tijd de ferry, nadat we voor Rotterdam nog hebben zitten stressen in een file van eenentwintig kilometer.
In de auto denk ik aan mijn 51ste verjaardag toen ik, 260 Munros geleden, enkele dagen alleen voor de Schotland-groep uit gereisd, al meteen mijn eerste Munros in de winter solo beklom: Stob a’Choire Mheadhoin (1106 m) en Stob Coire Easain (1116 m). Dat waren nog tijden: jezelf in het onbekende diepe storten door zonder ervaring de besneeuwde en verijsde hoogte in te gaan zonder stijgijzers en met een geleende pik, die van Huub. Een en ander indachtig de woorden van de beroemde marathonloper Alberto Salazar:
Als je een hoog doel wilt bereiken, zul je risico’s moeten nemen.
Onvoorstelbaar wat we sindsdien in zeven jaar tijd allemaal hebben beleefd. Toentertijd had ik al vastomlijnde plannen om voor mijn zestigste al deze knaapjes persoonlijk te leren kennen.
 White Bridge basecamp (Foto: Patrick Snijders ©) |
|