Zondag 2 mei 2004

		Carn an Fhidhleir (Carn Ealar) (Munro, 994 m)
		An Sgarsoch (Munro, 1006 m)

Alsof het gisteren slechts een warming-up betrof, doen we vandaag het een en ander nog eens dunnetjes over. Ik voel me geheel hersteld en heb er net als Patrick echt zin in om weer door de dreven te zweven op golven van geluk. Via de Geldie Burn, een bergriviertje, en de ruïnes van Geldie Lodge staan we na drieëneenhalf uur onafgebroken tempo maken aan de voet van de vierhonderd meter hoge oosthelling. Voordat we de Allt a’Chaorainn oversteken houden we onze eerste pauze. Patrick is een beetje bedrukt omdat hij, onder de indruk van de gebeurtenissen van gisteren, het niet zo ziet zitten dat senior zo meteen die steile helling op moet. Ik stel hem gerust dat er niks aan de hand is met mijn hart (althans fysiek of medisch gezien) en binnen een uurtje zijn we boven. Op de meest verre top van deze tweeling, de 'Hill of the Fiddler', ben je bijna twintig kilometer van de 'bewoonde' wereld, op meer dan vijf uur loopafstand.

These two very remote hills stand in one of the wildest and most inaccessible parts of the Highlands and they are a long way from any starting point. (Donald Bennet)

Bij het uitspreken van zijn naam komt je al snel op het verengelste Carn Ealar als je weet dat bij Keltische woorden meerdere medeklinkers die gevolgd worden door een ‘h’ in de spelling stom zijn. Hoe deze afgelegen berg aan zo'n poëtische naam komt, kan ik helaas in geen enkel boek achterhalen. Precies op de top treffen we de enige medeburgers in deze verlatenheid, een Engels paar dat net zijn honderdste Munro achter de rug heeft. De zon is verdwenen en het is steenkoud.

An Sgarsoch naar Carn an Fhidhleir (Foto: Patrick Snijders ©)

Al gauw is de cairn weer helemaal alleen, maar daar is die al eeuwen aan gewend. Wat zou zo’n stenige Methusalem in zijn leven al allemaal hebben moeten aanhoren? Wie heeft hij hier een dag of een eeuw eerder moeten verduren? Vindt hij het wel leuk dat gedeeltes van zijn fysiek door Jan en alleman worden verplaatst om slechts even gemakkelijker of uit de wind te kunnen zitten? Een ding weet ik zeker: hij zit absoluut niet erom te springen om als vuilnisbak te dienen voor lege blikjes en plastic flessen of tampons die we ook al eens hebben aangetroffen. Het is toch niet te vatten dat zogenaamde natuurliefhebbers zich in het zweet zwoegen om alle brandstof naar boven te slepen en vervolgens de niets wegende verpakking achterlaten. Vele cairns hebben ons al jarenlang goedmoedig ten dienste gestaan. We zijn daar zo dankbaar voor dat we elke ‘aantasting van de ongereptheid’ in een plastic zak van de Gamma afvoeren. Zeker weten dat dit gebaar op de wind wordt doorgefluisterd naar de rest van zijn stokoude familieleden. Ik voel het als we weer bij de volgende cairn aankomen.

Vanaf de volgende Munro, the Place of the Sharp Rocks, dalen we pal noord de besneeuwde steile helling af. We laten ons verleiden om niet door de diepe hei te zwoegen, maar krijgen dankbaar enkele heel lange glijbanen aangeboden. Op de allerlaatste doet een euforisch gevoel me de veiligheidsregels veronachtzamen. Onder het dunne sneeuwlaagje ligt een laag van harde ijskristallen die werken als deeltjesversneller. Bij de botsing met Patrick, die me beneden opvangt, levert de vrijkomende energie weliswaar geen nieuwe deeltjes op, maar zijn mijn beide duimen flink aan het bloeden. In een poging om, alweer zonder handschoenen, mijn evenwicht te bewaren en snelheid te verminderen heb ik die ledematen als surrogaat ijspik proberen te gebruiken. Gelukkig zit ditmaal het medisch pakket boven in de rugzak - zijn we uit recente ervaring wijs geworden of was er sprake van een zesde zintuig? Een mens leert snel. Nu de handschoenen nog.

(Statistieken: geklommen bijna 1000 m – gelopen 30 km – 9 uur)

Naar het volgende deel: Een hemels maal...