Maandag 3 mei 2004
Uitslapen en opbreken. Een Ranger van Mar Lodge Estate kwam gisteravond laat nog even buurten en vertellen dat uitgerekend onze hidden spot van vijf bij twintig meter tussen drie natuurlijke verhogingen een specially protected historical site was, waar vroeger soms het vee werd bijeengehouden. We nemen dus alle afval mee en laten dit paradijs achter alsof het pas geschapen is. Een uur lopen van Linn of Dee treffen we een oud omaatje van vijfentachtig aan de wandel met een rugzak op. Tjonge, dat motiveert om te blijven lopen.

Terug in de bewoonde wereld belanden we via Tomintoul en Inverness ’s avonds op een gewone camping in Contin / Strathpeffer. Zo’n camping plannen is hier nog een hele klus, want dit is zo ongeveer de enige tussen Dingwall, Lochcarron, Kinlochewe en Ullapool. Dat betekent dat je om de Munros in deze gebieden te beklimmen vaak ver moet rijden. Omdat ik het toch wel geweldig vind dat junior met zijn ouwe heer nog jaarlijks zulke bergtochten wil ondernemen, neem ik hem mee uit eten. In de Achilty Hotel – de liefde van een man gaat door de maag – krijgt hij zijn beloning voor bewezen diensten. Bazin Ethel Slater en haar bovenmatig vriendelijke hulpje Emma verzorgen ons uitstekend: haggis, zeven soorten zeevis, wildbraad en from the sweet trolley kwarktaart en chocolade karamel cake. In tegenstelling tot het astronautenvoer-in-de-trog in de rimboe zijn dit oog- en tongstrelende gerechten, maar . . . £ 50, - is ook een aardig bedrag als je bedenkt dat het equivalent in ons land, via de euro naar de gulden omgerekend, fl. 175, - betekent. In een keer verteerd wat Lucy gisteren in Heytse heeft verdiend met de verkoop van de laatst overgebleven oude spullen van de verhuizing (daarbij heeft ze na vierendertig jaar ook mijn trouwpak voor € 1, - van de hand gedaan).

Naar het volgende deel: Cheesecake-basecamp revisited...