Woensdag 5 mei 2004

Vandaag is het wederom heerlijk afzien geblazen. Een van de zwaarste tochten in de Western Highlands staat op het programma.

		Beinn Tharsuinn 863m (Top, 863 m)
		Bidein a’ Choire Sheasgaich (Munro, 945 m)
		Lurg Mhór (Munro, 986 m)

Na een lange nachtrust steken we tegen tienen ‘onze’ kabelbrug over en bereiken we na een uurtje al zeer snel Beinn Tharsuin, heel toepasselijk Tranverse Hill geheten: je moet namelijk over deze knobbel heen. Op het plateau aan de voet ervan, Bealach Bhearnais, hadden we zes jaar geleden een mooi basecamp met twee tenten, een voor Cor & Patrick en een voor Frank & mij. We waren toen ’s ochtends al twee uur eerder (!) op pad en bereikten deze plek een uur later (!). Dat kwam omdat we toen volledig bepakt vanaf Craig dit binnenland waren ingelopen en vervolgens na de kabelbrug tot hier alle spullen naar boven hadden gesleept. De keukensherpa was toen al zo moe dat hij een gekookte middagmaaltijd per ongeluk de hei in stootte, waarna we vervolgens met een lepel daaruit toch nog zoveel mogelijk probeerden binnen te krijgen.

wire bridge across the Allt a’Chonais near basecamp (Foto: Martin Snijders ©)

Cheesecake
Al met al arriveerden we in 1998 dus pas na vijfeneenhalf uur aan de voet van de angstaanjagende noordwand van de ‘Cheesecake’. Dichte mist verhulde helaas de ideale lijn op de tweehonderd meter hoge, angstaanjagend steile noordwand van de ‘Cheesecake’. Ik zie Cor nog in zijn gele Gore-tex als een kanarie hangen tegen de eerste van vele bijna loodrechte rotslagen. Op verzoek van Frank die ‘in verwachting’ was van hun eerste baby en het lot niet wilde tarten, maakten we na enkele vergeefse pogingen toch maar rechtsomkeert. In allen gevalle (wat er ook gebeuren mag) heeft ieder zijn eigen verantwoordelijk en dat dien je te respecteren. Ik was toen in elk geval blij dat we niet verder gingen en heb ‘dit klimprobleem’ jaren voor me uitgeschoven. Nu, na de tocht, weet ik dat we zeker twaalf uur onderweg zouden zijn geweest en in het stikdonker onze tenten hadden moeten zoeken als we toen toch verder waren gegaan.

Bidein a’ Choire Sheasgaigh, alias Cheesecake in de zomer (Foto: Anne Vijfhuizen ©)

Hiervan hebben we dus geleerd dat de huidige aanpak, daags tevoren basecamp inrichten, beter is. Ervaring krijg je door ondervinding. Aan de voet van de North Face houden we onze eerste pauze. Hoewel Patrick veel zelfvertrouwen uitstraalt, heb ik toch mijn twijfels of ik deze wand wel kan beklimmen. Wanneer je je op Beinn Tharsuinn bevindt, ligt de 945m hoge ‘Peak of the Corrie of the Milkless Cattle’ in volle glorie voor je: een angstaanjagend gezicht. En dat is pas het bovenste gedeelte ervan. Eerst moet je na een plateau weer een paar honderd meter naar beneden om aan de voet van de steile noordwand te geraken. En hoe verder je daalt hoe indrukwekkender de overkant wordt.

Helemaal beneden, vanaf de Bealach an Sgoltaidh, slaat de schrik me echt om het hart. Daar sta je dan aan de voet van die indrukwekkende reus . . . en je weet dat je daar al eens, met z’n vieren nog wel, bent omgekeerd. Dat heeft een vernietigend psychologisch effect op je geest.

Patrick voelt mijn nervositeit en stelt me op mijn gemak. Hij heeft touwen, carabiners en schlingen meegenomen om de held op sokken eventueel te zekeren, maar moet toch wel lachen als ik er retorisch uit flap: 'Hoe wil je nou zo’n ouwe zak zekeren aan die touwtjes en veiligheidspelden?' Enfin, hij krijgt al gauw gelijk met zijn geliefkoosde dooddoener: appearances are deceptive!

Eenmaal op weg kijk ik niet meer omhoog, omlaag of opzij, maar focus me volledig op de bergschoenen van de klimgeit voor me. Tweemaal steken enkele rotsen zodanig uit dat Patrick me te hulp schiet. Het zweet gutst van mijn lijf. Maar, geloof me, dat komt voornamelijk door de spanning: de psychische druk en nervositeit zijn stoom aan het afblazen. Lichamelijk kan ik dit echter makkelijk aan en daar geniet ik ook van. Steeds weer zijn we bijna boven, een bekend verschijnsel bij concave hellingen, en bij de zoveelste keer is het eindelijk zover. Ik kan mijn geluk niet op en sluit junior met tranen in de ogen in mijn armen. Weer een ervaring rijker en wat een rijkdom en vrijheid schenkt de bergsport. Je bepaalt je eigen route, je eigen tempo, je eigen gezelschap. Niemand heeft iets over je te zeggen en als het moeilijk wordt, kun je zelf beslissen om door te gaan of om te keren. En al die onvergetelijke indrukken onthullen je diepste emoties.

Veel mensen deinzen terug voor de heuvels. Ze maken het zichzelf gemakkelijker, maar dat beperkt hun vooruitgang. Hoe vaker je iets herhaalt, hoe sterker je wordt. (Joe Catalano, hardloopcoach)

Top van Bidein a' Choire Sheasgaich (Foto: Patrick Snijders ©)

Twintig minuten later staan we helemaal boven op de besneeuwde top. Een half uur pauze beloont ons met een Anton Pieck panorama van bepoedersuikerde toppen, op vier na alle beklommen. Deze ‘Pinnacle of the Corrie of the Farrow Cattle’ is nu mijn 270ste Munrotrofee.

Lurg Mhor
Op naar Lurg Mhór, een van de meest afgelegen toppen in Schotland. Wanneer je hem helemaal te voet wilt bereiken - en je dus niet cheating-wise vanuit Attadale een eind het binnenland in ATB’t - dan heeft de benenwagen bijna dertig kilometer vice versa te overbruggen. Een hele klus waarbij je bijna tweeduizend hoogtemeters moet overwinnen over onherbergzaam terrein. Onafgebroken ga je honderden meters omhoog, dan weer omlaag - volgens het principe van de bekende springprocessie in Echternach: drie stappen vooruit, een achteruit. Storer vindt dit uitje: 'A magnificent Munro expedition, one of the finest in the Western Highlands, with a real mountaineering flavour; remote, long and exciting.' Alleen stug volhouden, verstand op nul en de blik op oneindig, brengt je uiteindelijk naar de laatste top en weer terug.

Anderhalf uur later zijn we tenslotte op Lurg Mhor. Hoewel ‘Lurgie’ slechts eenenveertig meter hoger is, ligt er beduidend meer sneeuw. Weer een pauze, waarschijnlijk de laatste. Het is nog viereneenhalf uur zwoegen voor we weer bij de tent zijn en in die afdaling zitten nog vierhonderd hoogtemeters door ruw terrein. In deze kleine pauze worden we volledig door mist omgeven: er hangt een spookachtige sfeer. Je ziet en hoort helemaal niets, alsof je in een luchtballon boven de aarde zweeft. ‘Elevated from the earth’, beelden sommige bergauteurs dat heel poëtisch uit.

Deze bijna duizend meter hoge ‘Big Shank’ (Groot Been, Grote Zuil) is slechts nr. 163 in de hoogtelijst van de Munros. Maar waarschijnlijk moet je er verhoudingsgewijs de meeste hoogtemeters voor afleggen: op tweeënzeventig meter na bijna twee keer zoveel als zijn eigen hoogte. Lurg Mhor ligt zo verscholen in de binnenlanden dat hij nergens vanaf de weg zichtbaar is en ook niet vanaf de meeste paden ‘in de buurt’. Er liggen altijd wel een of meerdere toppen voor. Op veertien meter na reikt hij tot duizend meter; daarmee is hij de tweelingbroer van de Inaccessible Pinnacle. Het is verrassend dat twee zulke bergen om geheel verschillende redenen zo’n problemen kunnen opleveren. Is ‘Lurgie’ tamelijk onbereikbaar vanwege de hier vermelde kenmerken, de In Pin is dat vanwege de hoge moeilijkheidsgraad in rotsklimmen.

De afdaling richting Loch Monar biedt divers terrein: besneeuwde blokken, los puin, grashellingen, omlaag stortende burns die je moet oversteken, mooie watervallen, turfgaten en zompige zooi in de buurt van het loch. Eindelijk beneden, zinkt de moed in je schoenen. Er zijn weinig zaken zo demotiverend als tijdens de afdaling van een berg weer geconfronteerd te worden met een klim van vierhonderd meter. Het alternatief, terugkeren via de noordwand van de ‘Cheesecake, is uitgesloten.

(Statistieken: 1600 m geklommen – 20 km gebaggerd – negen uur – gem. snelheid 2 km per uur).)

Naar het volgende deel: De Grote Koude Bergkom...

Anne Vijfhuizen's verhaal van de beklimmming van 'Cheesecake'...