Dit is Martin Snijders verhaal van de beklimming van Liathach in het kader van de The Great Western Ridges Expedition
The Great Western Ridges Expedition...

Daar zit je dan op je vier-en-vijftigste verjaardag op pijnlijke en bibberende knieën op de eerste pinnacle van de traverse tussen Spidean a'Choire Leith (1054 m) en Mullach am Rathain (1023 m). We hebben het hier over de duizelingwekkende Am Fasarinen Pinnacles; een indrukwekkend verbindingsstuk tussen de twee voornoemde Munrotoppen van de machtige Liathach. Samen met zijn broertjes Beinn Alligin en Beinn Eighe verschaft hij de Torridon Mountains een magische klank in de ogen van ieder die van mooie berglandschappen houdt.

Am Fasarinen (Liathach, Torridon)

Vol ontzag zijn Frank, Igor, Patrick, Mark (berggids) en ikzelf 's ochtends vroeg aan de beklimming van het gigantische bolwerk Liathach begonnen. Eerst duiken we na enkele honderden hoogtemeters de mist in vervolgens komen we op eenderde van boven in de sneeuw terecht. De rotsen worden steeds steiler en gladder en dan worden we in een spookachtig rijk van een ijzige stilte opgenomen, als het ware elevated from the earth. Door een gully bereiken we de oosttop Stuc a'Choire Dhuibh Bhig. Gelukkig waait het na enkele heftige dagen praktisch niet meer, zodat een gevaarfactor al is uitgeschakeld. Zeer jammer is wel dat we door de mist een van de mooiste uitzichten in de Highlands missen. Het uitzicht op deze prachtige berg zelf met zijn beroemde toppen en pinnacles en op het magistrale berglandschap van het magische Torridon is in Britain, op de Cuillin van Skye na, onovertroffen.

Eenmaal boven op de graat belanden we via Spidean a'Choire Leith -de eerste Munro- uiteindelijk voorspoedig bij de angstaanjagende Am Fasarinen Pinnacles. Hoewel ik met Mark vorige zomer alle Munros van de Cuillin Ridge beklommen heb, klopt mijn hart hier zowaar even snel: het bonst in mijn keel.
Munro Bagging in de Cuillins, Isle of Skye...

De pinnacle sectie van Am Fasarinen in de zomer (Liathach, Torridon) Bron: Cameron Johnston, NCR Hillwalking & Climbing Club

Na Mark kruip ik op de eerste pinnacle. Maar dan blokkeer ik opeens volledig, als ik hoor dat dat nog zo'n zevenhonderd meter verder gaat. De pinnacles zijn vochtig van de gesmolten sneeuw en de natte mist. De wrijving zal dus niet optimaal zijn. Ik kan niet zien wat me nog te wachten staat. Aan weerszijden een gapende afgrond. De gids kan me hier niet goed afzekeren. De jongens komen achter me aan; meestal bevalt me dat wel, maar nu voel ik me gepusht. Maar bovenal kan ik niet op mijn linkerknie vertrouwen.

Alles in me zegt (en ik hoor de anderen denken):

'Kom op je kunt het.'

Je wilt, je moet , je zal . . . maar je durft niet! Onverklaarbaar.

	'Kom op, Martin, je kunt het echt.'
	'Kom op, pap, det is toch zeker neet lestiger dan de In Pin.'
	'Don't you feel at ease?'
	'Durf je werkelijk niet, ouwe z..?'

Ik voel ze als het ware denken:

'Zit-ie bij de gids aan het lijntje en dragen we ook nog zijn spullen.'

Ik voel me niet zeker. Basta. Jammer. Einde verhaal.

Bang en beschaamd klauter ik naar beneden en ontwijk vol schaamte alle flink teleurgestelde blikken, vooral die van de door mij verwekte klimvriend. Mark wil de groep niet opsplitsen. Dan stelt Frank als eerste genereus en zonder rancune voor om mij via de bypass te volgen. Iets anders zit er voor de anderen helaas niet op. Volgens Frank vormen we een team en dat is zo sterk (c.q. beperkt) als de zwakste schakel. Het heeft geen zin om iemand over te halen tot iets wat hij niet echt durft. En aangezien deze Munros in deze winterse omstandigheden te gevaarlijk zijn om alleen op pad te gaan -hetgeen we 's zomers wel eens doen- blijven we bij elkaar. Daar sta ik dan met mijn Cuillin-in-de-zomer-ervaring.

De traverse op Am Fasarinen (Liathach, Torridon)

Als u nu denkt dat het traverse pad aan de zuidzijde onderlangs Am Fasarinen een 'kippetje' is, slaat u de plank volledig mis (zie ook bovenstaande foto). Als ik geweten had wat me hier te wachten stond, was ik wellicht toch <b>over</b> Am Fasarinen geklauterd. Ook deze afstand bedraagt een kleine kilometer, voert langs afgronden van honderden meters en is grotendeels slechts dertig centimeter breed. In tegenstelling tot de pinnacles ligt deze bypass echter onder een laagje natte sneeuw ...driedubbel uitkijken is het parool. Ook hier kan de gids moeilijk tot geen zekering aanleggen, dan zou je namelijk alleen hier al een halve dag bezig zijn. Dus ice-axe (pickel) in de wand rammen, vijf stapjes zetten en zo verder. Iedere keer als je ergens een bocht voorbij bent, ligt er weer een nieuwe afgrond. Het enige voordeel van de mist hier is dat je gelukkig niet honderden meters diep kunt kijken.

Heelhuids halen we het einde ... wow ...ranzig (het sleutelwoord van deze expeditieweek dat staat voor fantastisch, gaaf, keileuk, heerlijk, lekker veel).

Wat een belevenis. Op Mullach am Rathain houden we voor het eerst een grote pauze. Het zonlicht achter de mist is intussen zo sterk geworden dat we de gletsjerbril moeten opzetten. Helaas blijft nog net het onovertroffen uitzicht voor ons gesloten. Halverwege de afdaling rechtstreeks langs de Allt an Tuill Bhain naar de A896 in de diepte stopt Mark bij enkele verticale rotsplaten waar een half uurtje lekker geklommen wordt. Dan pas klaart alles (te) laat in de middag op.

Sorry, boys, voor mijn falen. Maar nu weet ik wel zeker dat jullie de volgende keer deze klussen ook zonder gids kunnen klaren. Misschien komen we nog eens terug in droog helder weer: dan gaan we (althans jullie zeker) eroverheen.

Enfin, de Great Western Ridges Expedition Pasen 2000 komt mede door deze onvergetelijke dag, door jullie, het afwisselende weer, de fantastische tochten naar Ladhar Bhein en over de angstaanjagende Aonach Eagach in mijn top 5 -ever. Die luidt:

1. De Mischabeltocht met onze eerste vierduizenders;
2. De Black Cuillin of Skye met de Inaccessible Pinnacle;
3. De eerste gletsjertochten door Wallis met Patrick alleen en met Frank naar de Cabane de Berthol en de Tête Blanche (3740 m);
4. Deze Great Western Ridges Expedition 2000;
5. Mijn achtdaagse trektocht met Patrick door en over Ben Alder.

P.S.
Zoals u ongetwijfeld al zult vermoeden, heb ik mijn jonge sherpa's alleen met de nodige pints in het gareel kunnen houden ... op mijn golflengte. Toch heb ik niet de indruk dat ze zich door mij misbruikt voelen.We were on top of the world & had a wonderful time!

Lees verder het verslag van Martin's zoon Patrick over de Great Western Ridges Expedition.
Great Western Ridges Expedition...