Retrospectie
Een dag die ik nooit zal vergeten. Wat ben ik kapot geweest. Enkele jaren geleden hadden we al met de 'Schotlandgroep' het grootste gedeelte van Kintail en Glen Affric afgegraasd, plus Glen Mullardoch en Glen Strathfarrer Hierbij waren er dagtochten waarbij alle reserves moesten worden aangesproken. De klassieker was toen vijf munro’s en acht bijtoppen in Glen Affric met een afstand van 32 kilometer en een hoogteverschil van 2250 meter. Cor was op het einde zo kapot dat hij al slapend pardoes een greppel in donderde. In een week beklommen we toen trouwens 16 Munro’s en 14 bijtoppen over een afstand van meer dan 100 kilometer en een hoogteverschil 7600 meter.

Sgurr nan Ceathreamhnan vanaf Cluanie Inn pad naar Allt Beithe Youth Hostel

Via de achteringang naar Glen Affric
Allereerst lopen we vanaf Cluanie Inn in Glen Shiel naar Allt Beithe Youth Hostel. De Allt Beithe Youth Hostel is een van de meest afgelegen jeugdherbergen in Schotland en alleen te voet te bereiken. In de jeugdherberg laten we daar de slaapzakken en alle eetgerei voor ‘s avonds achter en gaan op weg naar de drie zeer afgelegen Munro’s die ons nog als laatste resten in deze regio.
Scottish Youth Hostels...

An Socach
Het is windstil en de zon breekt door. Verschrikkelijk vind ik dat want het betekent dat je tijdens de inspanning van het klimmen minder zuurstof tot je kan nemen dan normaal. We vorderen dan ook langzaam. Ik puffend en piepend en Patrick achter me als het ware fluitend met de handen in zijn zak - piece of cake! Hij blijft wijselijk achter me omdat hij weet dat een fitte, snelle klimmer voorop psychisch nog meer bezwarend is. Zwoegend als een trekpaard en snakkend naar adem voor meer energie in mijn verzuurde bovenbenen bereik ik uiteindelijk de cairn. Als een dood vogeltje zijg ik er neer. Twintig minuten lang kan ik geen boe of bah meer zeggen. Het enige waaraan ik in die tijd heb gedacht is opgeven. Niet meer verder gaan. Einde verhaal. Vooral het uitzicht op de andere, nog hogere toppen en de enorme nog te overbruggen afstand door ongebaand terrein ontnemen me alle moed. Wat een moment om een volledige off day te hebben, uitgerekend nu.

Patrick spreekt me moed in en zegt dat het niet uitmaakt hoe laat we weer terug zijn bij de jeugdherberg. Dat geeft een beetje moed. Want als ik nu niet doorzet, zal ik niet gauw nog eens hier terugkeren, en al zeker niet alleen. Ook al ben ik zelden zo langzaam geweest als vandaag. Als ik nog duizend keer het laatste restje energie uit mijn gepijnigde benen weet te halen, uit het puntje van mijn tenen zelfs, en ik slaag wonderbaarlijk wel, dan zal ik de rest van de vakantie in ieder geval niet meer klimmen. Dat is zeker.

Sgurr nan Ceathreamhnan
Vanaf An Socach moeten we eerst door typisch boggy munroterrein naar de bealach tussen de tweede en derde munro. Vandaar is het vier kilometer pal noord over de hooggelegen graat naar de tweede en meest verafgelegen munro. Hoe ik er uiteindelijk in geslaagd ben, weet ik niet. Maar op een soort tweede adem en met de hulp van Patrick die een gedeelte van mijn bagage overneemt, bereiken we toch Mullach na Dheiragain - de berg van de torenvalken. Bij aankomst hang ik over mijn stokken net niet te kotsen. Toch geeft het bereiken van dit verste punt, zij het laat in de middag, me enige hoop op een goede afloop. Het uitzicht over al die verre toppen die we jaren geleden hebben beklommen, is overweldigend en leidt even af van de vermoeidheid. Even pauze en dan dezelfde afstand over die eindeloze graat weer terug.

Sgurr nan Ceathreamhnan & 3 miles van zijn noordgraat, gezien vanaf Mullach na Dheiragain

Naarmate we de bealach weer naderen zinkt de moed me in de schoenen vanwege het uitzicht op de komende laatste beklimming: nog eens 250 meter omhoog over een steeds steiler wordende graat. Het aantal stappen achtereen wordt hier steeds kleiner. Het allerlaatste restje energie wordt uit mijn lijf geperst. Ik vorder stapje voor stapje. Tien omhoog, effen rust. Tenslotte vijf stapje, rust. Drie omhoog, rust. Steeds langere rustpauzes. Op mijn ‘derde adem’, bijna strompelend en 'completely knackered' bereiken we de top van Sgurr nan Ceathreamhnan 1151m, the peak of the quarters. Zijn dat de windstreken? Voor de derde keer vandaag zijg ik bij een cairn neer. Patrick neemt een foto. Later thuis zal ik ervan schrikken: daar ligt zo ongeveer een dooie. Het uitzicht schijnt ook hier overweldigend te zijn. Althans volgens mijn klimpartner. Ik kan me er niet veel van herinneren.

Mullach Fraoch-Choire (1102 m) en A'Chralaig (1120 m) vanaf oostgraat van Sgurr nan Ceathreamhnan

Nu hoeven we alleen nog maar af te dalen. Eindeloos dalen. Duizend meter naar beneden. Spekgladde mos- en grashellingen. Kuilen en gaten. Schuivend over puin. Pijnlijke knieën. Automatismen. Afgesloten van de wereld om ons heen. Je bent oud en je wilt wat.

Allt Beithe Youth Hostel
Voorbij negenen worden we in de jeugdherberg hartelijk verwelkomd door de warden Ramon uit Tenerife en zijn vriendin Monica uit Cordoba. Wat een afgelegen plek. En ook nog zonder telefoon. Als er wat gebeurt duurt het vele uren voordat er iemand in de bewoonde wereld hulp kan gaan halen.

Patrick moet nog gaan koken. Je moet hier alle eetgerei zelf meebrengen en alle afval weer mee terugnemen. Er is slechts een andere gast aanwezig: Bob Taylor. Volgens eigen zeggen munroist nummer 2000-zoveel. Helaas heb ik hem in de lijst op de SMC website nergens kunnen vinden. Na het eten de luxe van slapen met zijn drieën op een kamertje met veertien bedden. Het enige wat nu nog tegenzit is de stank. Een onbeschrijflijke zweetlucht, zo herkenbaar in vele hutten waar water om je te wassen schaars is of helemaal niet voorhanden. Er wordt slechts zelden gelucht. In de Alpen niet omdat het er ‘s nachts op grote hoogte te koud is en hier in Munrovia niet omdat iedereen die verdomde midges buiten wil houden.

Allt Beithe Youth Hostel vanaf de brug over de River Affric

Al eerder vertoond: weer slapen we bijna de klok rond. Bob is intussen al vertrokken. De stank die ons gisteravond nog de adem benam, is verdwenen. Althans we ruiken niets vreemds meer. Een mens went aan alles. Totdat je naar buiten gaat voor: oxygen - zuivere zuurstof - fuel injection. Het wordt bijna middag voordat we op ons dooie akkertje teruglopen naar Cluanie Inn. Drie uur later zitten we daar aan twee pints cola en een bord vol warme scones met jam.

Dit munrojaar heeft me twaalf nieuwe beklimmingen gebracht, vier met Pasen en acht nu. Patrick deed het geweldig met tweeënveertig nieuwe! Hiervan negenentwintig met Pasen en dertien nu. Onze totalen: Patrick 247 - nog 37 te gaan. Martin 242 - nog 42 te gaan.