|
Martin (mijn vader, maar in dit soort zaken een ‘normale’ klimvriend) was ondanks enkele vervelende knieklachten vanzelfsprekend het derde expeditielid, naast Igor en ik. Cor viel al snel af door een pas aangeknoopte relatie, maar dit gat werd door adequaat handelen van Igor vrij snel opgevuld. Een vriend van hem, Frank Toonen, die hij kende via het Eindhovense studiedispuut Gandalf, bleek een ervaren alpinist met zowaar voorklimcapaciteiten. Het expeditieteam was compleet en binnen een paar weken zaten we in Heitse al rond de tafel om het één en ander te plannen. De kennismaking verliep echt perfect. Frank bleek niet alleen een ‘rot’ in het vak te zijn, maar was bovenal een vriendelijk en aimabel persoon. Binnen een mum van tijd paste hij dan ook in het al jaren bestaande drieluik (Martin, Igor en ik). We spraken met elkaar af dat we Frank, die toen nog in Den Haag woonde, op donderdag 20 april op het Centraal Station van Haarlem zouden oppikken om vervolgens vanuit IJmuiden de DFDS-ferry naar het Engelse Newcastle-upon-Tyne te nemen.
Tijdens het intensieve mail-verkeer dat tussen dit moment en het uiteindelijke tijdstip van vertrek plaatsvond, ontdekte ik dat Frank - gelukkig - ook nog een bijzonder gevoel voor humor had. Zijn antwoord op mijn: 'Lang verwachte paklijst!', luidde namelijk: 'Verwachte, lange paklijst!'.
Een treffend voorbeeld van actie-reactie via het onmisbare internet was het volgende mailtje van Frank en het daaropvolgende antwoord mijnerzijds:
|
'Hallo, zijn jullie daar nog? Paar dagen geleden heb ik jullie nog een mailtje gestuurd. Maarreh nog niks gehoord. Moet ik de helikopter nu al sturen? Nee even serieus: hoe is de knie? Is het al bekend hoe laat ik waar moet staan? Hoe laat gaat onze boot eigenlijk? Hoe lang gaat die reis duren naar dat eiland? Veel vragen dus! Ik heb er wel grrrruwelijk veel zin in!! Groet, Frank.'
|
|
'Ja we zijn er nog hoor. Ik had al eerder willen reageren, maar doordat ik het boekje ‘Oriëntatie in de bergen’ dat ik van Igor voor mijn verjaardag heb gekregen in één ruk heb uitgelezen, heb ik geen tijd meer gehad om de mailtjes te checken (wat een zin, niet). Naar alle waarschijnlijkheid lopen we nu nergens meer verkeerd (afkloppen!).'
|
|
'Om al je vragen te beantwoorden: op 20 april om 14:15 uur verwachten we je op C.S. Haarlem, de boot vertrekt om 18:00 uur en komt omstreeks 09:00 uur (GMT) in Newcastle aan na 16 uur varen. Om 09:30 uur rijden we waarschijnlijk weg uit de haven om 495 kilometer verder en een lunch onderweg later te arriveren in Kinloch Hourn (hopelijk omstreeks 17:00 uur). Daarvandaan lopen we ‘s avonds nog zo’n tien kilometer tot in Barrisdale waar we dan ons tentenkamp opslaan. Al met al dus een lange dag!
Op de terugweg tuffen we ‘s zondags op ons gemakje naar Newcastle waar de boot rond 17:30 uur vertrekt. Aankomst staat gepland omstreeks 09:30 uur Nederlandse tijd. Je kunt dan zelf wel ongeveer uitrekenen hoe laat we je op C.S. Haarlem kunnen droppen en hoe laat je dus weer thuis bent!
Neem je trouwens ook geld mee voor onderweg (Engelse ponden/HFL) en op de boot. Het ontbijtbuffet op die boot is trouwens al betaald!
Nog acht nachtjes slapen and then we’ll climb some hills. Groetjes, Munro-Patrick.'
|
Via een mailtje van Igor ontdekte Martin verder dat Frank zich afvroeg of hij ons wel bij zou kunnen houden. Martin probeerde hem op de volgende manier gerust te stellen:
|
'Wees gerust. Patrick past zich altijd aan; die kan je sowieso niet bijhouden al heeft ie een zak cement in zijn rugzak.'
|
Op zondag 16 april, een viertal dagen voor ons vertrek naar de Schotse Westkust, trokken Martin, Igor en ik bij wijze van laatste test het nabij gelegen Leudal-bosgebied in om voornamelijk onze abseiltechniek wat bij te schaven. We waren gedrevener dan ooit om de bergen in te trekken en konden ons uitermate vinden in de woorden van Gordon Stainforth, auteur van het prachtige boek ‘The Cuillin’:
|
'To be driven: to have a boundless, almost childish enthusiasm and perhaps having the head in a cloud of dreams, but keeping the feet firmly to the ground and the eyes wide open.'
|
|
Het team
|
|
Igor ‘Einstein’ Aarts
|
Het wetenschappelijk brein achter de expeditie. Heeft overal een logische verklaring voor en weet het weer als geen ander te voorspellen. Laat met zijn reusachtige schoenmaat op alle plaatsen waar hij komt een onuitwisbare indruk achter.
|
|
Frank ‘The Shrink’ Toonen
|
Het sociale, relativerende teamlid. Staat op elk moment voor iedereen klaar en werkt teleurstellingen vliegensvlug weg door zijn frisse kijk op zaken. Klimt als de beste en is daardoor onmisbaar op rotsterrein.
|
|
Martin ‘De Kale’ Snijders
|
De teambuilder van het team. Weet met behulp van zijn humor en overredingskracht gespannen situaties om te toveren tot momenten van bezinning en saamhorigheid. Is tevens de chauffeur en suikeroom van deze expeditie.
|
|
Patrick ‘Munro’ Snijders
|
De planner van de expeditie, alsmede de navigatie-expert. Zorgt altijd en overal voor een onvergetelijke tocht. Kent de Hooglanden als zijn broekzak en leidt dus minitieus de weg door de bergen. Staat verder als tweede chauffeur te boek.
|
 Naar volgende deel: Basecamp aan de voet van Ladhar Bheinn (Knoydart)...
|
Naar de top van deze pagina
Naar beginpagina Buitensport-Schotland.nl