Stormwind en sneeuwval
Tijdens een lange en slapeloze nacht ondervinden we aan den lijve hoe het is om een storm in een koepeltentje te overleven. Vanaf het moment dat we gaan slapen, waait het onophoudelijk hard. Enkele zeer hevige windvlagen doen de tentjes zowat plat tegen de grond kiepen, waarbij Igors tent het tegen de morgen begeeft. Als een wervelwind weet hij met de hulp van Frank de tent in de auto te deponeren, hopende dat de wind in een later stadium zal gaan liggen. Als we echter met ons vieren in mijn tentje zitten, moeten we vaststellen dat de wind onze hoop vooralsnog de grond in blijft boren. Aangezien het weer voor de rest redelijk is, willen Frank, Igor en ik toch een tocht maken.

Tijdens het ontbijt nemen we, nadat het weerbericht ons geleerd heeft dat de wind vandaag zal aanhouden, een gezamenlijk besluit. Dit houdt in dat we naar de jeugdherberg, twee kilometer landinwaarts, verhuizen. Daar zijn in ieder geval onze spullen veilig. In de jeugdherberg hangt een publicatie van de politie waarop vermeld staat dat in Coire Lagan een aardverschuiving heeft plaatsgevonden! Daar waren we dus gisteren al eigenhandig achtergekomen. Tot op de dag van vandaag blijft het voor mij een raadsel waarom deze terechte waarschuwing niet op de camping, waar het merendeel van de routes naar Coire Lagan begint, te lezen viel. We krijgen onze slaapplaatsen toegewezen en na nader onderzoek vinden we ze op de bovenste etage onder de houten steunbalken van het dak. De loeiende wind laat zelfs deze enorme balken kraken.

Rond 12:30 uur zijn we klaar om te vertrekken. Martin blijft achter en zal in Carbost enkele boodschappen doen. In eerste instantie willen we Sgurr a’ Mhadaidh en Sgurr a’ Ghreadaidh beklimmen, maar dit is vanwege het gebrek aan tijd en het karakter van de tocht niet mogelijk. Om toch nog een Munro te kunnen bijschrijven, kiezen we voor de relatief gemakkelijke klim naar Sgurr na Banachdich:

Een goed onderhouden pad voert ons snel omhoog tot in Coir’ an Eich. Rechts van ons verheft zich de hoge wand van Sgurr nan Gobhar. Eén van de scree-shoots die we zien zal ons straks een toegang naar beneden moeten verschaffen. Het pad wordt steiler en als we de drie rotstorentjes van An Diallaid passeren, doemen de donkere, machtige rotspartijen van de topgraat voor ons op. Wat een aanblik. Om het geheel nog dramatischer te maken, begint het tot overmaat van ramp te sneeuwen. Gestaag winnen we hoogte. Opeens zegt Igor zonder blikken of blozen dat we al op een hoogte van 900 meter zijn. En warempel, zonder het goed en wel in de gaten te hebben, staan we vijf minuten later op de top. De volgende woorden van J. Wilson Parker geven de gevoelens die ik bij het overweldigende uitzicht over Loch Coruisk en het besneeuwde Cuillin-landschap heb, perfect weer:

Loch Coruisk gezien vanaf Bealach na Glaic Moire (foto: Ron Bloksma).

Alle toppen van Sgurr nan Gillean tot aan Sgurr Mhic Choinnich en de In Pin zijn te zien en ik moet zeggen dat ze er glorieus bijliggen. Omdat het blijft sneeuwen, dringt Igor erop aan om af te dalen. Ik maak eerst nog een paar foto’s van deze witte omgeving. Als de sneeuwval stopt, houden we in de beschutting van een tweetal enorme rotsblokken een korte pauze. Het uitzicht vanaf hier op het eiland Rhum is ongekend.

Hoe kun je het treffender verwoorden. De sublieme graat naar Sgurr nan Gobhar biedt een keur van onvergetelijke klauterpassages, waarbij we soms even halt houden om de wilde omgeving op ons in te laten werken. Een triomfantelijk gevoel: we voelen de inspiratie als het ware door onze aderen vloeien. Geëmotioneerd bereiken we het einde van de graat, 600 meter boven de jeugdherberg. Boven de puinhellingen van Sgurr nan Gobhar ontwaken we uit onze dromen en keren we terug in de realiteit. Het vinden van de juiste helling is, net zoals gisteren op Bealach Coir’ a’ Ghrunnda, een hels karwei. Maar het is beter om nu een paar minuten te verliezen dan halverwege de afdaling op een dood spoor te belanden. In recordtempo dalen we de 350 hoogtemeter tot aan het pad in Coir’ an Eich. Terugkijkend naar boven ontdekken we een groep van drie personen die dezelfde weg naar beneden wil nemen. Het blijkt al gauw dat één van hen zich op de scree niet op zijn gemak voelt. Volgens Frank moet ik zeggen: 'Haar gemak, want hij is - de bewegingen van deze persoon beoordelend - van mening dat het alleen maar een vrouw kan zijn.'

Een uurtje later hebben we de tocht volbracht. Martin zal ondertussen wel terug zijn van Carbost en we zijn ervan overtuigd dat hij naar alle waarschijnlijkheid iemand in de jeugdherberg verslag aan het doen is van zijn Munro-ervaringen. Dit vermoeden wordt bewaarheid als we voet zetten in de herberg. Buiten blaast de wind onvermoeibaar voort.

Naar volgende deel: Een winterse beklimming van Bla Bheinn (Isle of Skye)...