Het is alweer woensdag. Dit betekent dat vandaag onze laatste Cuillin-tocht op het programma staat. Na deze tocht moeten we nog tweeëneenhalf uur rijden naar Torridon, waar we een kamer hebben geboekt in de plaatselijke jeugdherberg. Het is dus logisch dat we al vroeg uit Glen Brittle wegrijden. Gisteravond hebben we twee opties voor vandaag afgesproken: Sgurr nan Gillean of Bla Bheinn. Vanwege de donkere wolken die zich boven Skye samenpakken, kiezen we voor de laatstgenoemde optie, aangezien die beklimming makkelijker is. Via Sligachan en Broadford rijden we binnen een uurtje naar Torrin. We zijn diep onder de indruk van Garbh-bheinn, Clach Glas en Bla Bheinn (spreek uit: Blaven), het trio rotspieken aan de overkant van Loch Slapin. Donald Bennet is het in zijn boek ‘The Munros’ voor de zoveelste maal met ons eens:

En wat te denken van J. Wilson Parkers visie:

Het loch boort zich hier een behoorlijk stuk landinwaarts en de weg slingert er zich met moeite omheen. Bij de Allt na Dunaiche zet Martin de auto langs de weg en maken Igor, Frank en ik ons klaar. Net als we afscheid van Martin nemen, raast een tweetal extreem laagvliegende straaljagers over. Terwijl de lucht met de minuut donkerder wordt, stijgen we gestaag richting Coire Uaigneich. Met een heerlijk wandeltempo lopen we door deze corrie en bereiken nauwelijks bezweet het prachtig gelegen Loch Fionna-choire. Inmiddels regent het een klein beetje. Voordat we aan de finale zig-zag klim beginnen, kleden we ons warm aan. Het begint harder te regenen en tot overmaat van ramp steekt er een stormachtige wind op. Vijf minuten later dwarrelt natuurlijk een deken van mist over ons heen. Net als ik denk dat de situatie niet nóg erger kan worden, gaat de regen over in nietsontziende sneeuwbuien. Enigszins ontredderd kijken we elkaar diep in de ogen, maar de gedachte aan

geeft ons nieuwe energie en met jeugdig enthousiasme vervolgen we deze bizarre tocht. Ik ben van mening dat je je niet al te zeer moet laten afremmen door de weersomstandigheden, zolang je maar goed voorbereid bent en met de juiste berguitrusting, lichamelijke fitheid en kennis van terrein en route op pad gaat. Frank schijnt deze mening te delen, want hij geniet met volle teugen van dit natuurgeweld.

Door de beukende wind traversen we sommige passages letterlijk gebukt. De sneeuwvlokken lijken wel scherpe naalden die onze ogen zo pijnlijk bewerken dat onze verweerde gezichten meer en meer op die van modale Chinese burgers beginnen te lijken. Honderdvijftig meter onder de top doemt plotsklaps een gigantische rotsplaat voor ons op. Wat nu? Eroverheen gaat niet! Igor vermoedt dat we te ver naar het noorden zijn afgeweken, maar de GPS vernietigt dit vermoeden. Volgens de satelietcoördinaten zitten we precies goed en een viertal meter naar links vindt Frank een simpel te beklimmen couloir.

Winterse condities op de top van de Bla Bheinn ('Blaven'), Pasen 2000 (Cuillin, Isle of Skye)

Als door een wonder staan we niet veel later bij de trig pillar op de noordtop, 928 meter boven de zeespiegel. Snel maken Igor en ik een paar onvergetelijke foto’s. Vanwege de snijdende kou gaan we direct verder. Op het zadel tussen noord- en zuidtop perst alle wind zich samen en worden we bijna van de berg geblazen. Omdat de crux van deze barre tocht volgens de routebeschrijving in het gidsje van Ralph Storer nog komen zal,

volgt er een groepsdiscussie onder winterse taferelen. Igor voelt zich niet op zijn gemak en wil het liefst omkeren om via de route die we gekomen zijn af te dalen. Dit is een optie, ware het niet dat Martin ons aan de andere kant van Bla Bheinn - bij Camasunary - staat op te wachten. Ik probeer Igor ervan te overtuigen om op z’n minst een kijkje te nemen bij de beschreven earth gully en dan een beslissing te nemen. Pas als Frank ‘the shrink’ zijn overredingskracht in de strijd werpt, bezwijkt Igor onder de druk. Het beklimmen van de gully legt ons geen windeieren en als we aan de afdaling van de zuidflank beginnen, zijn we alledrie blij hoe we de situatie hebben aangepakt. Soms moet je een passage eenvoudigweg proberen om er een geschikt oordeel over te kunnen vellen. Marillion-zanger Steve Hogarth verwoordt dit in één van de liedjes van zijn band als volgt:

Op een hoogte van pakweg 700 meter duiken we onder de mist. Een blik naar het westen trakteert ons op een werkelijk fantastisch uitzicht over de gehele Cuillin Ridge, van Gars-bheinn tot de spitse Sgurr nan Gillean. Het is maar goed dat we vandaag niet voor die berg hebben gekozen, want de technische beklimming ervan zou in dit weer onverantwoord zijn geweest. Mijn gedachten dwalen af als ik denk aan de spannende avonturen van de drie dagen op Skye en als in een flits schieten deze allesomschrijvende woorden aan me voorbij:

Volgens afspraak treffen we Martin inderdaad bij Camasunary, aan de voet van Bla Bheinn. Tijdens de twee kilometer lange wandeling naar de auto is er voldoende tijd om verslag te doen van deze ijzige dag. "Wat een gave tocht!", vat Frank onze inspanningen vlot samen. Eenmaal op weg naar Torridon kijk ik in Torrin nog een keer om naar Bla Bheinn.

Hoe kun je het beter zeggen?

In Broadford plunderen Igor en Frank de lokale supermarkt om hun voorraad tochtenvoer rijkelijk aan te vullen. We gaan op weg naar Torridon.

Naar volgende deel: De zenuwslopende bypass van de Am Fasarinen Pinnacles (Torridon)...