Iets na 9:00 uur beginnen we vanaf de single-track road die door Glen Torridon kronkelt aan de klim. Mark leidt de dans en we merken dat hoe hoger we komen, hoe meer we ontspannen. De klim blijkt buitengewoon mee te vallen. Zo zie je maar weer dat uiterlijk je niet hoeft af te schrikken. We volgen een stroompje, de Allt an Doire Ghairbh, totdat het pad splitst. Het terrein wordt rotsachtiger en door de verse sneeuw die hier gisteren gevallen is, zijn we erg voorzichtig. Uitglijden betekent hier immers een grote kans op een vrij diepe val! Door Coire Liath Mor bereiken we de topgraat van Liathach. We zijn nog geen anderhalf uur geleden vertrokken! Het dal is inmiddels niet meer te zien, omdat de mist door het windstille weer als het ware tegen het massief aan blijft kleven. We beklimmen allereerst Stuc a’ Choire Dhuibh Bhig, want we willen alle toppen op de graat (vijf in totaal) afwerken. Na de tweede top, Stob a’ Choire Liath Mhor, wordt de toch al niet brede graat nog veel smaller en forse rotsblokken zorgen voor het nodige klauterwerk. Dit is een voorproefje op wat nog komen gaat. Opeens staan we op de top van de eerste Munro: Spidean a’ Choire Leith. Normaal gesproken kun je hier genieten van een overweldigend uitzicht met de oceaan als achtergrond. Helaas moeten we het nu doen met het bekijken van elkaars natte en verkleumde gezichten.

Am Fasarinen (Torridon)

Extreem nauwkeurig navigerend, dalen we een honderdtal meters naar het zuidwesten tot aan de Am Fasarinen Pinnacles. Het traverseren van de serie spitse, luchtige rotstorentjes voor ons, is een hachelijke onderneming, zeker onder deze glibberige omstandigheden. Maar we hebben tijd genoeg en wagen dus toch een poging, zeker gezien het feit dat Frank, Igor en ik naar de traverse van deze pinnacles hebben uitgekeken. Martin heeft, gehinderd door zijn pijnlijke linkerknie, echter weinig tot geen vertrouwen in een goede afloop. Hij zet nog wel twee stappen op de eerste pinnacle, maar draait zich dan vertwijfeld om. Hoezeer we ook proberen om hem toch over te halen (hij kan bij Mark aan het touw), Martin is niet te vermurwen. Hij stelt nog wel voor om alleen de bypass te nemen, zodat wij met Mark toch over het luchtige graatje kunnen, maar dat idee wordt meteen naar de prullenbak verwezen. Wat we ook doen, we blijven bij elkaar. Frank lost de situatie bekwaam op door aan te geven dat een team net zo sterk is als de zwakste schakel en daar heeft hij absoluut gelijk in. Het heeft totaal geen zin om iemand die een bepaalde passage niet aandurft die hindernis toch te laten nemen. Dan maar de bypass.

Het pad is nergens breder dan een halve meter en de sneeuw en rotsen waarvan het rijkelijk is voorzien, doen Martins gemoedsrust geen goed. Op sommige plekjes zijn we genoodzaakt ons zelf af te zekeren met behulp van onze pickels. Ruim anderhalve kilometer verder is de ellende voor Martin pas voorbij. De graat wordt weer breder. Om bij te komen van de schrik, houden we een lange eet- en drinkpauze.

De traverse op Am Fasarinen (Liathach, Torridon)

Drie kwartier later hebben we Mullach an Rathain, de tweede Munro van Liathach, eveneens ‘in de zak’. Tijdens de afdaling door Toll Ban breekt de bewolking eindelijk open. Ver beneden ons ligt het dal en we kunnen zelfs de jeugdherberg ontdekken. Halverwege de afdaling klimmen Mark, Frank en ik nog enkele route’s op een gigantisch rotsblok. Eenmaal in de glen wandel ik op mijn gemak naar het dorpje Torridon om de auto op te halen. Dan rijd ik naar het vertrekpunt van vanmorgen, waar we ons verzamelen. Mark neemt afscheid van ons (zaterdag treffen we elkaar in Glen Coe) en wij genieten van het zicht op Liathach die er nu schitterend bij ligt in de brandende zon.