Klauteren
Scrambling? Ja, klauteren. Veel bergwandelaars zijn wel eens in een passage terechtgekomen waar één of twee handen nodig waren. Dan wordt het nog geen klimmen genoemd, maar klauteren. Zoals de passage die hieronder aangegeven is in de beschrijving van de overschreiding van de Ladhar Bheinn in Knoydart:

Bergwandelaars proberen klauterpassages juist te vermijden en/of ze zo kort mogelijk te houden. In Groot-Brittannië is ‘scrambling’ echter een aparte tak van bergsport. Scramblers gaan bewust op zoek naar langere klauterpassages op graten en bergruggen. Scramblen valt tussen de wandelen ‘met de handen in je zakken’ en de verticale toeren van een rotsklimmer in. Door scrambling is het mogelijk om net dat verder te komen op plaatsten, die allereerst onbereikbaar leken te zijn. En scrambling biedt een alternatieve route naar de top.

Scramblen op Forcan Ridge Bron: ../munro/heinhogenhuis_snpcursus.php

De intermediaire positie van scrambling – tussen bergwandelen en rotsklimmen in – blijkt ook uit de gidsjes. In veel bergwandelgidsjes worden alleen routes vermeld waarin kleine klauterstukjes voorkomen. Routes met langere passages vallen ‘buiten de scoop van het boek’. Aan de andere kant komen alleen de zwaarste scrambles voor in klimgidsjes en worden daar dan vaak als minderwaardig afgedaan. In Schotland – en in geheel Groot-Brittannië – vind je aparte scrambling gidsjes.

Scrambling Bron: http://www.gla.ac.uk/medicalgenetics/gallery.htm

Een exacte definitie van scrambling is moeilijk te geven. Of een bepaalde route een wandeling, scramble of rotsklimmen is, is grotendeels afhankelijk van iemands eigen kunnen en ervaring. Je zou kunnen zeggen dat een wandeling een scramble wordt als je je handen gebruiken moet en een scramble wordt rotsklimmen als je een touw gebruikt. Maar bij scrambling gaat het altijd over technisch eenvoudig rotsklimmen. De verticale stukken zijn relatief kort en er de grepen en treden voor handen en voeten zijn eenvoudig te vinden.

Touw-loos
In principe is scrambling ongezekerd. En hier zit de lol van scramblen juist in. Geen gedoe met touwen en zekeren, maar gewoon genieten van een ‘extreme’ wandeling met flinke stukken klauteren. Bij scramblen moet een terugkeer touwloos mogelijk zijn. Oftewel in het Engels: ‘Ropeless, but not hopeless’. Veelal wordt, bij moeilijkere scrambles, wel een touw meegenomen voor eventuele problemen. scramblers, die moeilijkere routes klauteren, zijn dan ook op de hoogte van touwtechnieken. Dit voor veiligheidsprocedures of het overwinnen van een kleine rotsklimpassage, om daarna weer verder te kunnen scramblen.

Maar je hoeft niet te springen, Cuillin Ridge op Skye Bron: http://www.sat.dundee.ac.uk/~arb/durc/main.html

De vaardigheden die noodzakelijk zijn voor scrambling zijn in essentie rotsklimvaardigheden: Route zoeken in rots, beoordelen van de kwaliteit van de rots en kennis van zekeren middels touw. Daarmee zou je de moeilijkere scrambles kunnen omschrijven als 'het soleren van eenvoudige rotsklimroutes, door ervaren rotsklimmers'. De eenvoudigere scrambleroutes blijven echter wandelingen waarbij je af en toe je handen uit je zakken moet halen.

Scrambling Nederlanders?
Veel Nederlandse alpinisten scramblen feitelijk regelmatig. Op de eenvoudigere delen van berggraten waar omgezekerd wordt door geklauterd en/of waar er eerder sprake is van touwtransport dan touwzekering. Het verschil met het Britse scramblen is dat het daar een doel op zich is en niet een onderdeeltje vormt van een klimtocht.

Veiligheid & Risico’s
De intermediaire positie van scrambling geldt niet voor het risico. Rotsklimmen is misschien gevaarlijk, maar rotsklimmers gebruiken een touw om de potentiële risico’s van het steile terrein te beperken. Hoewel scrambling het technische eenvoudigere rotsklimmen betreft, is het ongezekerd. Een val in steil terrein kan dodelijke gevolgen hebben. En daarmee moet een scrambler goed weten wat hij/zij doet.

Scrambling in de winter
Nee, er bestaat geen scrambling in de winter. De meeste scrambling routes zijn in de winter volwaardige -mixed– ijsklimroutes.

Aonach Eagach in Glen Coe Bron: http://www.sat.dundee.ac.uk/~arb/durc/main.html

Gebieden
Rotsklimgebieden zijn niet per definitie ook goede scrambling gebieden. In de Cairngorms bijvoorbeeld - waar je fantastisch in graniet kunt klimmen - is het slecht scramblen. De Cuillen op Skye, de noordwand van de Ben Nevis en Glen Coe zijn daarentegen zeer geschikt. Meer naar het noorden zijn er de zandsteenbergen van An Tellach en de Torridon Hills.

Er zijn enkele ridges – bergruggen – die het summum voor scramblers vormen. De Aonach Eagach in Glen Coe, de Cuillin Ridge in Skye en de Stac Pollaidh in de Northern Highlands.

Stac Pollaidh

Artikelen
Op Buitensport-Schotland.nl zijn de volgende artikelen te vinden waarin gescrambeld wordt en er is een beschrijving van de Cuillin Ridge:

	Cuillin Ridge: Traverse over de scherpe gabbro-pieken
	Stac Pollaidh
	Boekrecensie: Classic Mountain Scrambles in Scotland
	Oriëntatiecursus van SNP
	Aaaaam Faaaaasarinen: Oftewel De Kale (Anti)Held
	De zenuwslopende bypass van de Am Fasarinen Pinnacles