Onze bestemming is de parkeerplaats bij Loch Affric, iets ten oosten van Loch Beinn a Mheadhoin. Elwin en ik zijn sinds lange tijd weer samen op vakantie, en voor het eerst samen in het land dat we als een van de mooiste wandelgebieden dicht bij huis beschouwen. We hebben elkaar ontmoet op het station van Inverness en een goede vriend van Elwin is bereid ons een lift te geven naar het beginpunt.

Enthousiasme
Eenmaal bij de parkeerplaats aangekomen wint het enthousiasme het toch van het dreigende weer. Loch Affric kent geen littekens zoals het vorige loch en in de verte stralen de besneeuwde toppen van Ciste Dhubh en Creagh Ghlas ons tegemoet. Gauw hangen we de rugzakken om en nemen we afscheid van Murdo. We zijn op weg.

We lopen op ons gemak over de weg naar het loch. Al gauw passeren we de Affric Lodge, wonderschoon gesitueerd op een schiereilandje. Even verderop begint het beschermde natuurgebied. De naaldbomen die hier staan zijn enkele van de laatste in hun natuurlijke omgeving. Eigenlijk is de omgeving van Loch Affric het laatst overgebleven stukje on-ontbost Schotland. Gelukkig gaat het de laatste tijd weer goed met de bomenpopulatie rond het loch.

Slang
Niet veel later ontvouwt zich een schitterend panorama aan ons. Het spiegelgladde water van het loch weerspiegelt de directe omgeving. Elwin klimt gauw een stukje boven het pad de berghelling op om een foto te maken. Het brengt hem, naast een mooie foto van het loch, ook een ontmoeting met een slang. Ook de slang wordt gefotografeerd natuurlijk.

Inmiddels is het laat in de middag geworden. We zijn pas laat begonnen, dus besluiten we langs de oevers van Loch Affric de tent op te zetten en de nacht door te brengen. Even boven het pad vinden we een mooi plekje en genieten de hele avond met open mond van het adembenemende uitzicht.

2e dag: Loch Affric - Gleann Gniomhaidh
3 mei 1999. 's Ochtends maken we gauw een ontbijtje en pakken we de boel in. Vandaag begint de tocht pas echt bedenk ik me. Voorzichtig dalen we af naar het pad en gaan verder waar we gisteren gestopt zijn. Het pad langs Loch Affric is breed en snel. Al gauw komen we de eerste wandelaars weer tegen. Vooral in de weekends is het hier druk met dagjesmensen, maar nu, op maandag, valt het wel mee.

Munro Baggers
We maken goed snelheid op het mooie pad, maar toch worden we nog ingehaald door een paar Munro Baggers, sportievelingen die alle Munros proberen te beklimmen en daarmee de fel begeerde vermelding op Munroist List krijgen. Als we even later pauze houden bij de brug over de Allt Coulavie zien we ze al hoog op de graat van een van de talrijke Munros lopen. Tussen Loch Affric en loch Mullardoch zijn er heel wat te vinden. Mam Sodhail, Carn Eige en Sgurr na Lapaich om er een paar te noemen.

Nu laten we toch eindelijk Loch Affric achter ons. Het was toch nog groter als ik gedacht had. Bij Cnoc Fada wordt het pad zo mogelijk nog breder. Het is nu meer een karrenspoor dat gelijk op gaat met River Affric. Even later worden we ingehaald door een drietal van onze oosterburen. Ze zijn alledrie ongeveer een kop of twee groter dan wij, en lopen ook ongeveer twee keer zo hard. Als we even later bij de verlaten jeugdherberg Alltbeithe aankomen komen we elkaar weer tegen.

Ruzie
Ondertussen ruziën Elwin en ik over de te volgen route. Elwin wil via het zadel van Bealach an Sguirne, ten noorden van Loch a Bhealach naar de Falls of Glomach lopen. Ik ben daartegen, want Loch a Bhealach ligt op ongeveer 400 meter hoogte en die gewonnen hoogte zullen we weer verliezen als we via Bealach an Sgairne naar de Falls of Glomach zullen lopen.

Uiteindelijk besluiten we het eerst nog eens goed aan te kijken. We zijn immers nog niet eens in Gleann Gniomhaidh. Als we even later vertrekken bij de jeugdherberg is het drietal al lang weer vertrokken. We zien ze naar het noorden afbuigen, Gleann Gniomhaidh in, waar wij ook naar toe gaan. Met hun grote passen verdwijnen ze al weer snel uit beeld, en wij volgen het duidelijke pad de vallei in.

Tropisch
Het is mooi weer. Hier en daar wat stapelwolken, maar de zon komt er regelmatig door en de temperatuur stijgt dan tot bijkans tropische waarden. Van al die warmte worden we ook niet veel sneller, dus strompelen we maar op ons gemak verder. Het pad gestaag volgende brengt ons naar een stenen cirkel die duidelijk als schapenhok heeft gediend. Het leek eerst een mooie, beschutte plaats om de tent op te zetten, maar de bodem is niet bepaald vlak te noemen. uiteindelijk kiezen we ervoor om naar de rivier af te zakken en daar de tent op te zetten. We vinden een mooie plek langs de Allt Gleann Gniomhaidh en genieten nog lang van het mooie avondlicht.

3e dag: Gleann Gniomhaidh - Gleann Elchaig
4 mei 1999. Als we 's ochtends wakker worden is heel Gleann Gniomhaidh bedekt onder een dikke laag mist. We besluiten nog maar even te blijven liggen en uitgebreid te ontbijten. Het is lekker fris in de tent en dat komt ons goed uit na zo'n warme dag als gisteren.

Het duurt echter niet lang voordat de zon doorbreekt en de laatste flarden mist verjaagd. Het landschap breekt open en het belooft wederom een mooie dag te worden. We pakken alles weer snel in en vertrekken. Nog snel maak ik een foto van het riviertje waarlangs we vannacht gekampeerd hebben,Allt Gleann Gniomhaidh. Dezelfde locatie als gisteren, maar een geheel andere wereld.....

Mountainbike
Zwijgend loop ik langs de rivier omhoog richting Gleann Gaorsaic en het Loch a Bhealach. 's Ochtends vroeg meteen gaan stijgen bevalt me altijd slecht. Dus ik ga maar langzaam van start. Als ik op een gegeven moment achterom kijk zie ik een mountainbiker onze kant op komen. Ik maak me al boos, wat heb ik een hekel aan mensen die op een fiets het natuurlijke ritme dat op nog slechts een paar plaatsen op deze wereld heerst ook nog komen verstoren. Vaak, als ik wandel in het Schoorls duinengebied krijg ik ruzie met mountainbikers die de wandelpaden in bezit nemen en wandelaars bijkans voor hun sokken rijden omdat ze zo nodig 'snel' moeten. Alsof ze dat niet met hun auto kunnen. Bah.

Fortuinlijk genoeg, zowel voor de mountainbiker als voor mij, komen we elkaar nooit tegen. Op een goed moment is hij verdwenen, en mijn boosheid ebt langzaam weer weg. Ik krijg weer oog voor de omgeving, en dat is wel nodig ook. Het laatste stuk voor het loch is behoorlijk zompig. Er staan grote pollen veen, en je moet behoorlijk oppassen voor de 'pollen'.

Even later ontvouwt Loch a Bhealach zich voor ons. Wij besluiten aan de oostkant te blijven en positioneren ons op een heuvel om wat foto's te maken van het schitterende uitzicht. De drie wandelaars die we gisteren zijn tegengekomen hebben hun kamp aan de westzijde van het loch gemaakt. Ze zijn duidelijk van plan over Bealach a Sgairne naar Gleann Choinneachain te gaan. Ik ben blij dat we niet dezelfde route hebben gevolgd. De bhealach (pas) torent hoog boven ons uit in het westen, ze doen hun best maar!

Voor ons begint het avontuur nu ook een beetje. We nemen het kompas erbij en zetten de koers uit. Eerst 344 graden tot iets voor de noordelijke uitloop van Loch a Bhealach.Vervolgens noord (360 graden) en kruisen we de rivier Abhainn Gaorsaic tussen loch Gaorsaic en Loch Thuill Easiach. Daarna klimmen we direct door naar het diepste punt tussen Meall Dubh en de rotspartij ten noordoosten ervan.

Hercules
Het is ondertussen lekker warm geworden en het klimmen is dan een inspannende bezigheid. Regelmatig neem ik even de tijd om uit te hijgen. Opeens hoor ik een hoop lawaai aanzwellen, en tot onze verbazing vliegt er een Lockheed Hercules van de Royal Air Force door Gleann Gaorsaic. Omdat wij inmiddels fiks omhoog zijn geklommen doet het vreemde fenomeen zich voor dat wij op het vliegtuig kunnen neerkijken.

Eenmaal boven genieten we van een mooi uitzicht op Meall Sgurman, ten oosten van de Falls of Glomach. De waterval zelf kunnen we nog niet zien, maar dat zal niet lang meer duren. We vervolgen onze koers en pikken al snel het pad op wat naar de waterval moet leiden. Hier barst het opeens weer van de wandelaars die allemaal een rondje naar de waterval maken. Tijdens een pauze gedurende de afdaling naar de waterval realiseer ik me dat we ons zelf een hoop geklim hadden kunnen besparen. Door niet de rivier te kruisen en over de bergrug te klimmen; maar door de rivier Abhainn Gaorsaic te blijven volgen en voor de plaats waar deze samenvloeit met de Allt Coire-lochan over te steken. We zouden dan op dezelfde plaats zijn uitgekomen, zonder 200 meter te hoeven stijgen en dalen. Maar ach, het uitzicht hierboven is ook wat waard.

Falls of Glomach
De Falls of Glomach zijn inderdaad indrukwekkend. Het water uit Abhainn Gaorsaic en Allt Coir-lochan stort zo'n 125 meter loodrecht naar beneden. Op de steile hellingen langs de kloof kun je mooie foto's maken, maar wees wel voorzichtig! Het pad dat de kloof uitleidt, maar Gleann Elchaig, ligt wat hoger, boven de paden die naar de uitzichtpunten op de waterval leiden.

Even later, als we beneden in Gleann Elchaig aangekomen zijn, zoeken we een mooie plek uit om de tent neer te zetten. Dat is niet moeilijk, die zijn er legio. Wel krijgen we later in de avond nog indrukwekkend bezoek. Een kudde Schotse Hoogland koeien loopt rustig grazend rond onze tent. Om 6 uur (7 uur Nederlandse tijd) houden we twee minuten stilte. Het is immers 4 mei.

4e dag: Gleann Elchaig - Glenn Carron
5 mei 1999. 's Ochtends zijn we weer vroeg weg. Er waait een frisse wind als ik me in mijn gore-tex jack hijs. Ik besluit mijn muts maar op te zetten en mijn onderhandschoentjes maar aan te trekken. Vandaag kon het wel eens koud worden, hier in de hooglanden weet je maar nooit.

Na afscheid te hebben genomen van de koeien lopen we de weg op die ons door Glenn Elchaig naar Killilan moet leiden. Het is een verharde weg, maar gesloten voor alle verkeer, behalve voor degenen die er wonen. Veel zijn dat er niet, er is een grote schapenfarm, en verder in het dal zijn ook nog wat woningen, maar veel auto's zullen we niet tegenkomen. Voordeel van zo'n verharde weg is wel dat je na lange tijd eindelijk weer eens goed kunt doorstappen, en dat doen we dus ook.

In Killilan aangekomen vinden we een telefooncel. Uitgelezen mogelijkheid voor Elwin of even naar huis te bellen en voor mij om mijn gore-tex te verwisselen voor mijn fleece. Verder is er niet veel te beleven. De gelijke kleurencombinaties van alle huizen doen me vermoeden dat in de nederzetting alles aan een familie toebehoort. Veel interesseert het me eigenlijk niet, ik vraag me af of we wel bij de Nonach Lodge kunnen komen. Vanaf de brug over River Ling heen ziet het er allemaal wat besloten uit. Zo te zien woont er iemand en vaak behoort de omliggende grond dan ook tot het huis toe. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik voor een gesloten hek sta in Schotland.

Maar het blijkt allemaal geweldig mee te vallen. Bij de lodge is men aan het werk, en duidelijk niet geïnteresseerd in een paar wandelaars. Voorzichtig lopen we langs het grote huis naar de erachter gelegen boerderij. Op het laatste moment verassen we de boerderijhond, die op zijn beurt, ons weer verast. De hond blaft wel, maar we zien 'm niet. Nog lang nadat we al door het hek zijn gegaan en het goede pad Glenn Ling in zijn op gelopen horen we 'm nog steeds onzichtbaar blaffen.

Korte tijd later lopen we hoog boven Glenn Ling. We doen dat maar een kilometer of twee, en daar waar River Ling naar het noord oosten buigt, gaan wij naar het noordwesten. Het pad blijft opvallend goed van kwaliteit zodat we goed kunnen doorlopen. We kruisen eerst de beek 'Allt na Feithe Buidhe' en vervolgens 'Allt Loch Innis nan Seangan'. Na deze beken wordt het pad onduidelijker, om uiteindelijk te verdwijnen. In eerste instantie lopen we gewoon rechtdoor, grofweg noord-noordoost totdat het pad niet verder meer stijgt. Vervolgens stellen we het kompas in op 320 graden en lopen we naar de bosrand die ongeveer anderhalf kilometer voor ons ligt.

Dit stuk is een heel geploeter. Geen pad, hoog gras en veel zompig veen. Neem er maar even rustig de tijd voor. Ben je eenmaal bij de bosrand gekomen, dan volg je die tot het hoogste punt. Daar gekomen zie je direct al Loch Carron en Attadale voor je liggen. Als het mooi weer is, dan is het aan te raden hier nog een overnachting te maken, er gaan maar drie treinen per dag....

5e dag: Glenn Carron - Attadale
6 mei 1999. De avond ervoor hebben nog lang van het schitterende uitzicht genoten. Toen het begon te schemeren gingen een voor een de lampjes aan in Attadale en Strathcarron. Het was vrijwel windstil en lekker aangenaam om buiten te zitten.

Nu, de volgende ochtend, is het lekker fris. We beginnen aan het laatste deel van deze tocht: de afdaling naar Attadale. Erg lang duurt het allemaal niet. Het is een kwestie van de beek die naar de River Attadale afvloeit oversteken en vervolgens langzaam te gaan afdalen en met de ronding van de berg mee blijven lopen. Na een uurtje komen we bij de weg aan en worden verast door een hoog hek. Gelukkig kunnen we langs het hek naar het noorden lopen en langs het weiland bij de brug over River Attadale komen. Een halve kilometer verderop ligt station Attadale. De tocht zit erop.

Omdat we vroeg waren en een van de eerste treinen konden nemen zijn we nog even naar Kyle of Lochalsh gegaan. En vervolgens weer met dezelfde trein terug naar Inverness. De treinreis is een ware belevenis op zichzelf. In een schier oneindige stoet trekt het ene na het andere mooie landschap aan je voorbij.