De lentezon begint aan kracht toe te nemen. De sneeuw in het Clashaindarroch Forest wordt papperig en lager verschijnen de eerste modderige plekken. Voor een goede skitoer moet je nu in de Cairngorms zijn, het unieke subarctische Schotse bergplateau waar rendieren rondzwerven en je het Schotse equivalent van de Verschrikkelijke Sneeuwman vindt. Die heet de Big Grey Man of Ben Macdui en is uitvoerig beschreven in een aantal boekwerken. In 1925 beschreef de geleerde en alpinist Norman Collie zijn ontmoeting met de Grey Man:

'Toen ik eindelijk de top bereikte stopten de voetstappen achter mij niet maar kwamen ze juist dichterbij totdat ze vlak achter me waren. Op dat moment werd ik overvallen door een oncontroleerbare angst en rende ik zo snel mogelijk de berghelling af. Geen kracht op Aarde zal me ooit weer Ben Macdui op krijgen.'

Dit is zonder twijfel het land van sagen, legendes, spookkastelen, en uiteraard het monster van Loch Ness. De Schotten houden nog steeds van aangename mysteriën, die aardige gespreksonderwerpen zijn in de pub. Wat te denken van het verhaal van mijn B&B-pensionhoudster, dat ik daarna nog door diverse anderen heb horen vertellen. Ze vertelde me over een zwarte panter die door de bergen zwerft en af en toe een schaap oppeuzelt. Daarna ging ze verder met het verhaal dat de edelherten 's zomers in haar tuin de rozenknoppen opeten. Let wel: ze woont midden in het dorp. Hebben de Schotten een rijke fantasie of heeft Schotland nog meer te bieden dan Nessie?

Mijn vriend en skigids Roy Young rijdt plankgas over de smalle Schotse bergwegen richting Aviemore, het foeilelijke dorp dat het Chamonix van de Cairngorms is. De projectontwikkelaar en architect die dit verzonnen hebben, verdienen een straf die ik hier niet zal beschrijven. Gelukkig is zoiets een uitzondering in het ruige en verlaten Schotse bergland. Ik heb steeds de neiging Roy aan te spreken met de naam van de Schotse filmheld Rob Roy. Waarom films als Rob Roy en Braveheart zo populair zijn geworden, hoef je aan een bezoeker van de Hooglanden niet te vragen. Het landschap is magisch, mysterieus, leeg, doorwasemd met romantische verhalen. En dan die onuitsprekelijke Keltische namen!

Met de stijgvellen onder de tourlanglaufski's geplakt klimmen we omhoog naar het Cairngorm-plateau. De hemel is staalblauw, maar warm is het niet. Er staat een stormachtige wind, zodat de windchill factor zijn onderkoelingswerk kan verrichten. Dicht ingepakt trotseren we het poolweer. Wie zich 's zomers of 's winters in de Cairngorms waagt zonder een goede uitrusting, vraagt om moeilijkheden. De vele doden elk jaar bewijzen dat de Cairngorms, ondanks de in vergelijking met de Alpen lage toppen van zo'n 1000 tot 1300 meter, een berggebied zijn dat je serieus moet nemen. We skiën langs de steile gullies en wanden van bergen met namen als Cairn Lochan en Stob Coire an t-Sneachda. Af en toe zien we een touwgroep klimmers in het loodrechte ijs hangen. Dit is per slot van rekening een van de Schotse ijsklimcentra, waar beroemde alpinisten als Tom Patey, Hamish MacInnes, Dougal Haston en Andy Cunningham de moderne ijsklimtechniek ontwikkelden. Tijdens de afdaling richting het alpiene skicentrum van Aviemore neemt de wind nog verder in kracht toe. Af en toe kost het moeite om overeind te blijven staan. Roy draait trots zijn telemarkbochten, ik ploeg er minder elegant achter aan. Op de ijzige sneeuw probeer ik maar zo goed mogelijk de staalkanten van mijn tourlanglaufski's in de sneeuw te laten snijden. Na wat vallen en opstaan weet ik toch nog ongeschonden het verkrachte berggebied van het Aviemore-skicentrum te bereiken. Snel ontvluchten we de kabelbanen en touringcars. Als je mensen wilt ontmoeten, is een Schotse pub een veel betere plek dan het circus van skiërs en snowboarders