Een paar maanden geleden ontstond het idee om, na een aantal bergtrektochten in de zomer, nu ook eens in de winter naar Schotland te gaan. We vernamen uit verschillende bronnen dat het in Schotland in de winter ontzettend tekeer kan gaan. Het kan stormen, sneeuwen, maar het kan ook relatief warm zijn en er kan zelfs regen vallen. Groot-Brittannië is een eiland en kan dus sterk verschillende weersomstandigheden hebben.

Uit onze bronnen bleek het oostelijke gedeelte van de Highlands, de Grampian Mountains het droogst en koudst te zijn. De Cairngorms leek ons een mooi gebied. In dit gebied bevindt zich een groot aantal Munros (bergen boven 914 meter) die immens grote topplateaus hebben. Tussen de Munros bevinden zich uitgestrekte, smalle dalen waar hooguit een in de winter slecht begaanbaar voetpad doorheen loopt. Er zijn enkele bothies (schuilhutjes) te vinden die lang niet altijd waterdicht zijn. Men is zelfs bezig om deze hutjes te verwijderen, omdat deze de mensen de kans geven om ver in het gebied door te dringen. Dit blijkt onherroepelijk te leiden tot verhoogde activiteit van de reddingsdienst. Verder is hout schaars in Schotland en de kans dat je een gevuld houthok aantreft is klein. Het was ook niet onze bedoeling om gebruik te maken van deze hutjes. We zouden een tent meenemen. Vorig jaar bezochten Martijn en ik de Ardeche in de winter. We hadden beiden onze tent mee. Tijdens die tocht droeg ik een rugzak die veel te zwaar was. Nu zouden we het heel anders doen. We zouden één tent meenemen. Met de stormen van Schotland in mijn achterhoofd liet ik mijn tunneltje in de kast liggen en ging op zoek naar een betere tent. Wekenlang verveelde ik iedereen met lange monologen over alle soorten materialen, constructies, gewichten en prijzen. Een ontzettend moeilijke keuze. Uiteindelijk kon ik een mooie deal sluiten met Bever. Het werd de Lowland Conquest, een stormvaste driestoks koepel met een verfijnd ventilatie systeem. Ook mijn slaapzak moest eraan geloven. Mijn vorige constructie was te zwaar. Nu wilde ik een lichte donsslaapzak. De nieuwe slaapzak uit San José ging 1423 gram wegen, inclusief foedraal en isoleerde beter dan mijn vorige constructie.

Uren en dagen besteedden Martijn en ik aan het bespreken van alle uitrustingsstukken. We namen werkelijk geen gram teveel mee. Onze minutieuze paklijsten legden we naast elkaar en toen begon het strepen. Natuurlijk werden de laatste dagen op het laatste nippertje nog een paar veranderingen doorgevoerd, maar uiteindelijk was alles keurig geregeld.

Niet alleen de uitrusting verdiende aandacht. Ook onze lichamelijke conditie moest goed in orde zijn. We probeerden veel te sporten. Ik liep om de dag vanaf de universiteit een kilometer of 6 a 7 hard door het park. In het weekend werd er gewandeld, het liefst met een flinke rugzak.

Twee weken van tevoren kampeerden we nog een paar keer met de volledige bivakuitrusting en testten onze nieuwe kookprocedures. We schaafden een paar dingetjes bij en perfectioneerden andere dingen. We wandelden in het donker. We oefenden de pickelrem op een zandhelling en ik zat thuis op de grond in plaats van op de bank om vast te wennen aan het zitten op een matje. Het voelde alsof we gingen meedoen aan een expeditie en ik vroeg me regelmatig af wanneer iets een expeditie genoemd mag worden. Schotland is niet ver weg en we zouden ook maar 10 dagen wegblijven, maar toch ben ik er ook nu nog van overtuigd dat zo'n tocht een intens goede voorbereiding vraagt. De Cairngorms worden niet voor niets het Antarctica van Groot-Brittannië genoemd. De Munros die wij zouden gaan beklimmen zijn allemaal zonder touw (afhankelijk van de route) te doen. Dat neemt niet weg dat uitglijden op steile stukken ongeoorloofd is. Daar kwam nog bij dat er in Schotland met grote regelmaat lawines voorkomen. Absoluut iets om rekening mee te houden. Voor ons was de complicerende factor tijdens de hele tocht het kamperen in gevaarlijk terrein. Als je weet dat je na een dag 'munrobaggen' 's avonds weer lekker bij de kachel zit, is dat heel anders dan dat je 's avonds in je tent ligt. Je kan je minder fouten en slordigheden permitteren. Een paar natte schoenen zijn na een nachtje in de droogkamer een heel eind droog. Na een nachtje in een tent zijn ze echter stijf bevroren.

Het volgende stukje komt uit een verslag getiteld: 'The future of the Cairngorms (part 1)':

Enkele vragen in de voorbereiding
Winterwandelen: Aan het touw & type stijgijzers?...

Naar het volgende deel: De reis...