Vanuit de beschrijvingen wist ik dat de vlakke top van Beinn a'Bhuird een van grootste plateaus in de hele Cairngorms is. Waarom moest ik dan juist op een dag als deze, met de wolkengrens rond de 700 meter en in een gierende storm, zonodig toch die berg op? Waarom zonodig in mijn eentje?

Sinds ik vier jaar geleden naar Schotland verhuisde, heb ik heel wat tochten gemaakt. Ook dit bewuste weekend, begin maart 1997, was ik weer van plan een flinke tocht te maken. Ik had nog wel geprobeerd wat mensen mee te krijgen, maar niemand bleek geïnteresseerd. Dus besloot ik dan maar in mijn eentje op stap te gaan. Eigenlijk verheugde ik wel me op de eenzaamheid.

De Cairngorms vormen een berggroep bestaande uit drie grote graniet plateaus, die door diepe glens (glen = dal) van elkaar gescheiden worden. Glen Avon is de langste glen in de oostelijk Cairngorms en is grotendeels ontoegankelijk voor auto's. Al vaak had ik de kaart bestudeerd, en langzaam was het idee gegroeid om via een gecombineerde fiets- en looptocht Beinn a'Bhuird en Ben Avon te beklimmen. Vanuit mijn thuisbasis Aberdeen moest het binnen een dag te doen zijn. Een heuse duurproef zou het worden.

Een half jaar eerder, op een warme dag in september, was ik samen met mijn vriendin ook al in Glen Avon. Hoe anders was het toen. Hoog boven ons zweefde een adelaar. Een zalm sprong op uit de rivier. Links en rechts vlogen korhoenders op uit de kniehoge heide. Hoger op de berg zaten de Schotse Sneeuwhoenders te wachten op de winter en kregen we een uitzicht over de plateaus van Ben Avon en Beinn a'Bhuird. Helaas had de aanloop van die tocht wat te lang geduurd en waren we gedwongen om vroegtijdig om te keren. Op dat moment moet het idee zijn ontstaan. Ooit kom ik hier terug..... Op de fiets!

In de auto op weg naar Tomintoul had het continue gemiezerd. Al met al zag het weer er niet al te best uit, maar ik wist hoe snel dat hier in Schotland kan veranderen. Omdraaien kon altijd nog! Dus daar ging ik, op de fiets op weg richting Inchrory Lodge. Bergschoenen in mijn rugzak, stijgijzers, ijsbijl, wat te eten en verder nog wat warme kleren. Al met al een aardige bepakking. In minder dan een uur bereikte ik, over een 'landrover' pad, Inchrory Lodge. En vervolgde mijn weg in westelijke richting. Vanaf dat punt wordt de glen een stuk smaller en wordt het landrover pad ook een stuk moeilijker begaanbaar. Soms was het pad zo steil, dat ik door mijn rugzak uit balans getrokken werd en zelfs tot twee keer toe ten val kwam.

Na anderhalf uur fietsen (ca. 18 km) kwam ik aan bij het begin van de klim naar Beinn a'Bhuird. Ik voelde me niet zo fris als normaal aan het begin van een wandeltocht. De benen waren al een beetje moe en bovendien was ik aardig bezweet. Na van schoenen gewisseld te zijn en even snel wat gegeten te hebben begon ik aan de tocht. Via een hangbrug kwam ik vrij makkelijk aan de andere kant van de Avon. Vanaf de brug leidt het pad door zompig terrein naar de rug die vanuit het noordoosten naar het plateau van Beinn a'Bhuird leidt. Gebruik makend van zoveel mogelijk oude vrij harde sneeuwplekken, bereikte ik al snel de wolkengrens (rond 700 m).

In één klap veranderde de situatie. De sneeuw was opeens veel ijziger. De wind wakkerde aan tot orkaan kracht. En uiteraard werd het zicht drastisch minder. De oriëntatie was op dat punt nog redelijk eenvoudig. Eerst in zuidelijke richting naar de top van de rug, waar volgens de kaart een aantal rotsmassiefjes waren. Zonder probleem vond ik de rotsen die bedekt waren met een dun laagje ijs. De wind raasde door de gaten tussen de rotsblokken.

Sporend op weg naar de top van Beinn a'Bhuird (foto niet genomen tijdens de beschreven tocht)

Vandaar af was het in zuidwestelijk richting omhoog naar de rand van het topplateau. Nu was het nog ongeveer twee kilometer naar de top. Dat klinkt misschien redelijk eenvoudig, maar toen de rug begon af te vlakken was het zicht nog verder verslechterd. Bovendien was het ook een stuk kouder geworden. De mist bevroor nu op mijn wenkbrauwen. Mijn hoogtemeter gaf inmiddels 1300 meter aan. Veel te hoog. De luchtdruk most flink zijn gedaald. Ik besloot, ondanks het verslechterde weer, toch door te zetten en te proberen de top te vinden. Al die tijd wist ik dat er een makkelijke weg terug was. Als ik het niet meer zag zitten, dan kon ik altijd in noordelijke richting afdalen om via makkelijke hellingen terug te keren naar een zijdal van Glen Avon.

Voor mijn gevoel had ik al minstens twee kilometer over het plateau gelopen. Ik had continu op mijn kompas gekeken, maar het terrein ging nog steeds lichtjes omhoog. Een lichte twijfel begon in me op te komen. Mijn gevoel zei dat ik er bijna was, maar niets wees erop dat dit de top was. Van de kaart wist ik dat er een steile flank direct ten zuiden van de top zou zijn. Ik verlegde mijn koers in die richting. Na vijftig meter begon het terrein heel snel te dalen. Dat klopte dus. Nu kon ik weer teruggaan en op zoek gaan naar de top. Al snel ging het terrein niet meer omhoog, zou dit het zijn? Niets te zien, niet eens een steenman, alleen mist en een razende storm.

Kijkend over Garbh Coire naar Ben Avon (foto niet genomen tijdens de beschreven tocht)

Hoewel de omstandigheden niet verbeterd waren besloot ik toch via Ben Avon terug te keren. Het was nog redelijk vroeg, en ik voelde me inmiddels beter vertrouwd met het kompas en het terrein. Bovendien was het niet eens zo veel langer dan de route die ik omhoog genomen had.

Terug over het plateau, ging het nu tegen de storm in oostnoordoostelijke richting, naar een rots eiland op ongeveer een kilometer afstand. Ik realiseerde me inmiddels dat het wat tijd kost voor je kompas tot rust komt. De enige manier om je goed te oriënteren is door echt stil te staan, te peilen, een herkenningspunt te zoeken, daar heen te lopen, opnieuw stoppen etc.... Helaas waren er niet echt veel herkenningspunten. Soms wat graspolletjes of een rotsblok. Meestal niet meer dan een lichte kleurnuance in de sneeuw. Soms zelfs dat niet. Het richtpunt was vaak niet verder dan 20 meter...... Al met al een tijdrovende bezigheid, maar na veertig minuten vond ik toch het rots eiland.

Vervolgens was direct naar het oosten, omlaag naar een zadel, en dan weer omhoog naar de top van Ben Avon. Klinkt ook weer vrij eenvoudig in theorie, maar de praktijk was anders. Door het weinige zicht op de besneeuwde helling leek alles bedrieglijk steil. Bovendien wilde ik zoveel mogelijk weg blijven van de steile noordflank waar mogelijk een sneeuwluifel (Wächtes (Duits) of Cornices (Engels)) voor extra gevaar zorgde. Kortom, ik was gedwongen af te wijken naar het zuidoosten. Helaas verloor ik daarbij zoveel hoogte dat ik ongeveer honderd meter onder het zadel tussen Beinn a'Bhuird en Ben Avon uit kwam. Voor een moment dacht ik dat ik aan de verkeerde kant van de berg was aangeland, maar een stroompje wees me de weg naar het zadel.

Even later verschenen er drie bebaarde Schotten uit het niets. Bebaarde Schotten kom je, ongeacht het weer, overal tegen. Zij kwamen van Ben Avon en bevestigden dat ik op de goede weg was. Het was niet ver meer naar de top, hun sporen in de sneeuw wezen de weg. Ik vervolgde mijn weg en nog geen vijf minuten later verscheen er opeens een hond. Hij sprong enthousiast tegen me op en kort daarna verscheen de eigenaar. Alweer een bebaarde Schot, die me vertelde dat het nog maar twintig minuten naar de top was. Na al die tijd in mijn eentje, en gezien de omstandigheden, was het wel wat verrassend opeens al die mensen te zien. Misschien waren zij net zo verrast om mij te zien.

Kort daarna bereikte ik de top van Ben Avon. Een grote stapel rotsblokken op een verder vrij afgeronde top. Alles was bedekt onder een laagje ijs, maar gelukkig vond ik een beschut plekje voor kopje thee en een muffin. De afdaling over de noordgraat verliep zonder problemen. Hoewel ik af en toe wat teveel in de flank afdwaalde, kwam ik uiteindelijk toch min of meer op het geplande punt uit de wolken. Toen ik rond een uur of drie bij mijn fiets terug was, nam ik de tijd om van schoenen te wisselen en weer wat te eten. Het einde was in zicht. Tot mijn verbazing brak zelfs even de zon door de wolken, maar helaas begon het, zoals wel vaker in Schotland, ook op hetzelfde moment te regenen.

De weg terug op de fiets was bijna een genot, grotendeels omlaag. Als het af en toe een stukje omhoog ging schreeuwden mijn arme spieren om rust. Ik was blij terug te zijn bij de auto. Toen ik uiteindelijk thuis kwam was ik totaal uitgeput, te moe om te eten. Ik ging zitten op de bank en viel spontaan in slaap. Het was een mooie dag geweest.